Każda epoka literacka charakteryzuje się różnym podejściem artystów do człowieka, Boga, otaczającego świata. Nic więc dziwnego, że tematyka nieśmiertelności poety także była różnorodnie postrzegana. Na przestrzeni epok spotykamy się z kontynuacją tego motywu, lecz również z jego polemiką. Motyw nieśmiertelności poety ukazywany w różnych epokach ma bez wątpienia znaczącą rolę. Pozwala nam stwierdzić jak bardzo zmieniało się w tym czasie podejście nie tylko do postaci artysty słowa, lecz także do jego twórczości i misji z nią związanej. Motywy horacjańskie byli wykorzystywani w twórczości Jana Kochanowskiego i Juliana Tuwima, chociaż żyli oni w rożnych epokach. Jan Kochanowski jest najwybitniejszym twórcą polskiego renesansu. Jego dorobok literacki jest ogromny. Czytając „Pieśń XXIV”, można się zrozumieć, że poeta mówi o sobie jako o człowieku, którego natura jest nie tylko śmiertelna, ale również nieśmiertelna. Zdaje on sobie sprawę ze swoich umiejętności, jest doświadczony, wykształcony, wszechstronnie uzdolniony. Znajduje to potwierdzenie w popularności, jaką przyniosły mu jego dzieła – wnioskować można więc, iż są one wartościowe. Kochanowski pragnie by jego imię znał każdy człowiek: „O mnie Moskwa i będą wiedzieć Tatarowie, i różnego mieszkańcy świata Anglikowie; mnie Niemiec i waleczny Hiszpan, mnie poznają, którzy głęboki strumień Tybrowy pijają.” Podobne pojmowanie motywu exegi monumentum zaprezentował poeta epoki dwudziestolecia międzywojennego – Julian Tuwim. Przykładem jest utwór „Do losu”. Podmiot liryczny zdaje sobie sprawę, iż sława poetycka jest czymś nieuniknionym, jednakże to go nie cieszy, ponieważ związana jest ona z przemijalnością, śmiertelnością poety. Dla osoby mówiącej w wierszu ważniejsze są uroki życia, niż ewentualna sława, która po śmierci nie stanowi już żadnej wartości. Julian Tuwim w wierszu „Do losu” polemizuje z myślą Horacego, zwracając uwagę na te aspekty dotyczące nieśmiertelności poety, których nikt przed nim, nie dostrzegał. Podsumowując, mogę powiedzieć, że obecność motywu nieśmiertelności w różnych epokach literackich ma olbrzymią rolę – dzięki niemu dowiadujemy się w jaki sposób traktowali swoją twórczość i jak chcieli osiągnąć pośmiertną chwałę.