Romantyczni teoretycy i krytycy sztuki zdecydowanie odrzucili koncepcje jednej uniwersalnej normy artystycznej. W miejsce klasycznej idei doskonałości, której niedościgłymi wzorami miały być dzieła antyku i twórczość włoskich mistrzów odrodzenia, romantycy głosili pochwałę różnorodności. Sztuka powinna wyrażać indywidualność twórcy i najlepiej odzwierciedlać poglądy danego narodu.