Neurotyzm to jedna z popularnie opisywanych w psychologii cech osobowości. Charakteryzuje się względnie trwałą tendencją do doświadczania „negatywnych” stanów emocjonalnych (określenie „negatywne” występuje w cudzysłowie, gdyż choć w języku potocznym przyjęło się mówienie o niektórych uczuciach jako negatywnych, to jednak każdy człowiek ich doświadcza i każde z tych uczuć ma swoją ważną i potrzebną funkcję, stąd określanie ich negatywnymi wydaje się spełniać niepotrzebnie oceniającą funkcję).

Osoby neurotyczne cechują się większą skłonnością do doświadczania takich uczuć jak lęk, gniew, zazdrość, smutek czy poczucie winy. Dotkliwiej reagują na codzienny stres i słabiej sobie z nim radzą. Są często skrępowane i nieśmiałe. Neurotyzm jest również czynnikiem ryzyka występowania zaburzeń typu fobii, zaburzeń nastroju, lęku panicznego oraz innych zaburzeń lękowych, określanych dawniej nerwicami. Sam neurotyzm nie jest natomiast zaburzeniem ani chorobą, a jedynie jednym z elementów (cechą) charakteryzujących ludzką osobowość.

Przeciwieństwem neurotyzmu jest stabilność emocjonalna, charakteryzująca się łagodniejszą reakcją na stres, spokojem i mniejszą skłonnością do bycia spiętym czy pobudzonym. Z drugiej strony, choć osoby stabilne emocjonalnie doświadczają mniej trudnych uczuć, to nie koniecznie muszą przeżywać więcej uczuć „pozytywnych”. Wysoki wskaźnik doświadczania uczuć przyjemnych wiąże się raczej z inną, niezależną cechą osobowości jaką jest ekstrawersja. I tak, na przykład neurotyczni ekstrawertycy przeżywają wiele zarówno miłych jak i nieprzyjemnych uczuć, trochę jak w emocjonalnej „kolejce górskiej”. Natomiast osoby o niskim poziomie neurotyzmu i wysokiej ekstrawersji są zwykle bardziej radosne i zadowolone z życia.