Miłość jest uczuciem, które kojarzy nam się z ciepłem i szczęściem, jednak czasem wiąże się z rozdarciem i poczuciem niespełnienia. Uważam, że postawa bohaterów utworu „Dzieje Tristana i Izoldy” odzwierciedla oddanie rzadko spotykane w dzisiejszych czasach, lecz możliwe i cenne. Spróbuję przytoczyć kilka argumentów, by potwierdzić tę tezę.

„Dzieje Tristana i Izoldy” to historia średniowiecznej miłości. Utwór opowiada o przejściach dwojga kochanków: rycerza Tristana oraz żony króla Marka – Izoldy, którzy napotkali wiele przeciwności na swej drodze do miłości. Uczucie stało się dla nich na tyle ważna, że nawet śmierć nie mogła ich rozłączyć. Pierwszym argumentem potwierdzającym tezę, jest motyw fatum krążącego nad bohaterami. Miłość Tristana i Izoldy rozpoczęła się za sprawą napoju przyrządzonego przez matkę dziewczyny. Młodzi nie chcieli tej miłości, a zakochali się w sobie nagle i niespodziewanie, natomiast była to prawdziwa miłość. Los chciał by ich serca się złączyły na zawsze i nawet śmierć nie była w stanie ich rozłączyć. Kolejnym argumentem jest postawa Izoldy wobec swojego męża oraz ludu. Poświęcając się tej tragicznej miłości utraciła honor i szacunek ludu. Zdradziła swojego męża, co wywoływało w niej okropne wyrzuty sumienia. Pomimo swojego rozdarcia, znosiła wszelkie upokorzenia. Tragizm sytuacji polega na tym, że niezależnie od tego co by zrobiła i tak byłaby nieszczęśliwa. Również Tristan zdradził swego króla. Bohater musiał wybierać między miłością do kobiety, a posłuszeństwem i honorem wobec króla Marka. Mężczyzna wolał zhańbić wierność władcy niż stracić Izoldę. W średniowieczu starta honoru dla rycerza to życiowa klęska, która nigdy nie pozwoli mu się pogodzić z zaistniałą sytuacją.

Następny argument można odnaleźć we fragmencie 1 Listu do Koryntian w wersie 13. Mówi on o tym, że miłość jest największym i najpiękniejszym darem jaki ludzie mogą otrzymać. Jest to również dar niezbędny do porozumienia się z Duchem Świętym. Czytając ten utwór możemy wywnioskować, że wszelkie przedmioty, umiejętności i dobra jakie posiadamy są nic nie warte bez miłości. Wgłębiając się w dalsze wersety można odkryć szereg cech takich jak: cierpliwość, czy łaskawość. Fragment „ wszystko znosi, wszystkiemu wierzy, we wszystkim pokłada nadzieje, wszystko wybacza” ukazuje także przykrą stronę miłości. Tym „wszystkim” jest również cierpienie, ból oraz utrata pewnych dóbr. Człowiek ufa drugiemu człowiekowi, ufa także Bogu, który włada jego losem.

Z zaprezentowanych argumentów wynika, że miłość jest najsilniejszą rzeczą jaka istnieje. Uważam, że warto stawiać miłość ponad wszystko, ponieważ jest to uczucie, które potrafi pokonać wszelkie przeciwności losu, nawet jeśli cena jest zbyt wysoka. Głos serca, choć często nakazuje podejmować błędne i nieprzemyślane decyzje, jest tym, którego warto słuchać, ponieważ możemy doświadczyć pięknego uczucia.