] ‘Odkupienie winy nie zwalnia człowieka z odpowiedzialności.’ Każdy z nas popełnia podczas swojego życia wiele błędów. Dużą część z nich, można wymazać z życiorysu tuż po ich popełnieniu, jednak niektóre z nich są o znacznie większej wadze i wymagają swojego rodzaju pokuty. Nikt nie jest idealny, a błędy zdarzają się każdemu. W poniższej argumentacji przedstawię parę przykładów, które pokażą, że odkupienie winy nie zawsze jest zbawienne dla człowieka. ] Pierwszym z przykładów będzie fragment książki pt. ‘Pan Tadeusz’, autorstwa polskiego wieszcza Adama Mickiewicza. Skupię się na Księdze X owego utworu. To właśnie z niej dowiadujemy się o przeszłości ks. Robaka. Jacek Soplica bowiem, mordując swojego przyszłego teścia Stolnika, wydał na siebie wyrok i został określony mianem zdrajcy. Został on pozbawiony wszystkich zasług, co skutkowało również wykluczeniem ze społeczeństwa. Mężczyzna, pragnąc odkupić swe winy, dołączył do zakonu, przyjął uniżające imię brzmiące Robak, zbliżył się do Boga oraz przyjmował na siebie każde cierpienie, jakie tylko wpadło mu do głowy. Pomimo tego, był on mordercą, a wina jego nie należała do płytkich. Nieważne jak wiele poświęcimy, błędy przynoszą smutne i wieczne konsekwencję. ] Drugim z przykładów, będzie odwołanie do całego utworu Adama Mickiewicza. Dalej pragnę skupić się na próbach odkupienia win Jacka Soplicy jako Księdza Robaka. Mężczyzna podczas całego utworu jest postacią bardzo skrytą, jednak pojawiającą się w odpowiednim czasie. Bohater zabijając niedźwiedzia, uratował Hrabiego oraz Tadeusza, na których zwierzę już zmierzało podczas strzału. Robak uratował również Gerwazego, który nigdy nie wybaczył Soplicy morderstwa Stolnika, aż do owego wydarzenia. Kiedy moskale napadli na zajazd w Soplicowie, mężczyzna zasłonił swym własnym ciałem Gerwazego, ratując mu wówczas życie. Niestety, rana była dla samego obrońcy śmiertelna. Robakowi po śmierci zostały wybaczone wszystkie winy, jednak z mojej oceny, bohater wewnętrznie zdawał sobie sprawę, że nie zwróci on życia osobie, która zginęła z jego ręki. Nawet największe poświęcenie nie usunie krwi z rąk mordercy. ] Ostatnim z przykładów będzie dzieło Zofii Nałkowskiej noszące tytuł ‘Granica’. Historia Zenona, mężczyzny łamiącego wszelkie granice. Nawiąże tutaj do fragmentu, w którym bohater nakazuje zapatrzonej w niego dziewczynie, usunięcie kłopotliwej ciąży, wręczając do jej ręki plik pieniędzy. Justyna była w stanie zrobić dla Zenona kompletnie wszystko, więc spełniła życzenie mężczyzny. W dalszych etapach książki, Zenona prześladuje sumienie względem obecnej żony Elżbiety oraz kochanki Justyny. Pomaga on więc dziewczynie na każdym kroku myśląc, że w ten sposób odkupi swe winy. To jednak nie rozwiązuje problemu smutku obojga z nich. Pomimo chęci, śmierć dziecka pozostała w umysłach obojga bohaterów. Mężczyzna biernie próbował odkupić swe winy poprzez pomoc kobiecie, co było tylko bardzo nieudolnym posunięciem. ] Powyższe przykłady wskazują na to, że odkupienie win, nie zawsze staje się możliwe dla samego sprawcy. Należy się zastanowić, czy wina noszona w naszym sercu, naprawdę jest możliwa do odkupienia. Przebaczenie innych osób nie oznacza czystego konta i spokojnej przyszłości. Wszystko zależy od stopnia popełnionej krzywdy czy też błędu.