Werter to główny i tytułowy bohater powieści epistolarnej Johana Wolfganga Goethego „Cierpienia młodego Wertera”. Jest to około dwudziestoletni, przystojny młodzieniec. Uwikłany w romans, wyjeżdża z rodzinnego miasta i przenosi w okolice wsi Wahlheim. Tam poznaje Lottę, w której nieszczęśliwie się zakochuje. Werter był człowiekiem bardzo uczuciowym. Kiedy zakochuje się w Lotcie przestaje myśleć o innych sprawach. Był świadom tego, że ta kobieta nie jest mu przeznaczona. Przestrzegany był przez ciotki, jednak to nic nie pomogło. Uczucie było silniejsze od rozumu. Werter doskonale rozumiał się z Lottą. Widział w niej bratnią duszę. Każda chwila spędzona w jej obecności była dla niego źródłem szczęścia. Uczucie to opanowuje go całego, staje się mu oddany i poświęca cały swój czas tylko i wyłącznie ukochanej. Przy niej jest szczęśliwy, a radość ogarnia każdą cząstkę jego ciała. Zupełnie zapomina, ze Lotta jest zaręczona, a za chwile stanie się mężatką. Kiedy kobieta poślubiła Alberta był bardzo zazdrosny. Uważał, że nikt nigdy nie pokocha Lotty i nie obdarzy jej uczuciem takim jak on. Poza naturą bardzo bliska jest mu sztuka i literatura, która od zawsze pełniła w życiu Wertera ważną rolę. W przedstawionym fragmencie można dostrzec zmienność nastroju młodzieńca. Uwielbiał czytać Homera czy też Osjana. W tej oto literaturze znajdował ukojenie, uspokojenie emocjonalne związane z miłością do Lotty. Natura zachwycała go tak bardzo, że czuł się człowiekiem spełnionym, nie potrzebował zapisywać swoich myśli na papier. Werter to romantyczny indywidualista. Idealizował otaczający go świat. Był jednak mądrym i lubianym młodzieńcem, lecz nieszczęśliwie zakochanym. Próbuje ukształtować swój charakter, dlatego osiedlił się na wsi by wyciszyć swą duszę. Prowadząc proste życie, unika cywilizacji, która według niego jest źródłem zła. Skłócony z rzeczywistością Werter, popada w depresją i cierpi na nieuleczalny pesymizm, niepogodzenie się ze światem.