Od naszych decyzji , a tym samym od naszego systemu wartości, zależy jakimi się w ciągu życia stajemy, jak percypujemy otaczający nas świat i jak nań reagujemy. Tomasz Judym, główny bohater powieści Stefana Żeromskiego „Ludzie bezdomni”, miał z góry wyznaczone cele w życiu do których dążył za wszelką cenę poświęcając normalne życie, miłość, pieniądze, szacunek. Niczym Prometeusz oddał całego Siebie dla dobra ludzkości, niczym Syzyf uporczywie starał się zmienić świat mimo, że oczywistym był fakt, iż zakończy się to fiaskiem. Tomasz Judym był synem warszawskiego szewca, alkoholika. Swe bardzo trudne dzieciństwo spędził u ciotki, która prowadziła dość frywolny tryb życia. Mimo, że pochodził z ubogiego środowiska udało mu się zdobyć wykształcenie. Jednakże mimo wielkiej szansy wyrwania się z kręgu najbiedniejszych jaką dawała mu pozycja lekarza, nie uczynił tego twierdząc ,iż musi on spłacić dług winny współmieszkańcom młodości. Uważa za swoje posłannictwo niesienie pomocy ludziom ubogim w myśl pozytywistycznych ideałów. Pomaga osobom ze środowiska z którego sam się wywodził. Początkowo szukał on pomocy i współpracy w kręgach innych lekarzy, natomiast ich materialistyczny stosunek do zawodu sprawiał, że darmowa pomoc ludziom nie była dla nich opłacalna dlatego żaden z nich nie chciał przyczynić się do naprawy warunków bytowych najbiedniejszego społeczeństwa. Judym zrażony postawą wyższych sfer postanowił indywidualnie ingerować w życie najuboższych, wybrał więc postawę nonkonformistyczną i radykalną. Założył własną, prywatną klinikę gdzie udzielał porad lekarskich za darmo, stworzył plan osuszenia stawu, który był głównym źródłem epidemii, natomiast ze względu na konflikt z Krzywosądem jego plany zostały zniwelowane. Nie godzi się z istniejącym stanem rzeczy i samotnie postanawia z nim walczyć. Znów ponosi klęskę i jak mityczny Syzyf kolejny raz musi zaczynać wszystko od nowa. Głaz, który toczył z tak wielkim wysiłkiem i poświęceniem na sam szczyt -runął. W jednej chwili została zniweczona cała praca, oddanie dla idei, której się poświęcił. I podobnie jak Syzyf, zaczyna znowu wszystko od początku. Na Jego długiej drodze do zmiany świata stanęła Joasia Podborska, guwernantka. Między nią a Tomaszem zrodziło się wielkie uczucie. Niestety szczęśliwy związek z Joasią niwelował plany „bezdomności” Judyma, Dlatego raniąc jej i zarazem swoje serce odrzucił miłość pozostając sam wśród biedoty i śmierci:”…Nie mogę mieć ani ojca, ani matki, ani żony, ani jednej rzeczy, którą bym przycisnął do serca z miłością, dopóki z oblicza tej ziemi nie znikną te podłe zmory. Muszę wyrzec się szczęścia. Muszę by sam jeden. Żeby obok mnie nikt nie był, nikt mnie nie trzymał!” Tomasz Judym był osobą bezkompromisową. Chciał zmienić świat na siłę, co doprowadziło do konfliktu w Cisach, a ostatecznie do utraty pracy. Choc miał tam szanse na szczęśliwe życie, na miłość samowolnie zatracił to wszystko w imię idei ratowania najbiedniejszych. Niczym Prometeusz poświęcił swe życie dla ludzkości. W swej postawie był egoistą. Uważał, że sam poradzi sobie w tej trudnej walce, że to właśnie on musi doprowadzi do zmian, on sam! Chciał być jedynym triumfatorem, jedynym zwycięzcą co doprowadziło go do zguby.