„Lalka” Bolesława Prusa, a właściwie Aleksandra Głowackiego, wydana została 1890 r. i jest jednym z wielu wybitnych dzieł pozytywistycznych. Głównym bohaterem tej powieści jest Stanisław Wokulski, który pochodził z rodziny szlacheckiej, która utraciła majątek. Kiedy go poznajemy jest kupcem oraz właścicielem sklepu. Bohater przerwał swoją naukę na studiach na rzecz powstania styczniowego. Nie było to dla niego łatwą decyzją, ponieważ bardzo interesował się naukami przyrodniczymi a nawet konstruował różne wynalazki. W czasie spektaklu w teatrze spotkał Izabellę Łęcką, w której zakochał się od pierwszego wejrzenia. Pragnął jej miłości dlatego starał się o względy u jej ojca- Tomasza Łęckiego. To właśnie on w pierwszym fragmencie wypowiada się na temat Wokulskiego. Uważa go za „żelaznego człowieka”, czyli takiego który ma swoje zasady. Szanuje go, ponieważ mimo, iż pochodzi z rodziny szlacheckiej i zajmuje się handlem, zaszedł daleko i sam dorobił się majątku który posiadał. Twierdzi że Stanisław jest odpowiedzialny i zna się na handlu. Liczy na współpracę z nim. Jego zdaniem Wokulski jest dobrze wychowany. Innego zdania jest natomiast jego córka, która uważa go za gbura oraz zarzuca mu awanturnictwo. Gardzi pracą oraz ludźmi którzy ją wykonują. Sama wychowana w luksusie, dlatego klasyfikuje go do niższej warstwy społecznej. W przeciwieństwie do ojca nie docenia go i lekceważy jego osobę. Obecna przy rozmowie Florentyna nie zgadza się z Izabellą w kwestii jego wychowania, lecz również uważa go za człowieka niższej warstwy społecznej. Jest pełna podziwu dla niego i jego majątku. W drugim fragmencie poznajemy Wokulskiego na podstawie jego monologu wewnętrznego. Wokulski nie zachowuje się jak typowy kupiec. Zamiast być dumnym z osiągniętych sukcesów, takich jak np. wybudowanie nowego sklepu jest niezadowolony i rozczarowany. Czuje się niespełniony mimo, iż pomagał ludziom – dawał im pracę. W opisie Wokulski jest rozdarty wewnętrznie. Uwydatniają się w nim cechy romantyka. W kolejnym fragmencie wypowiada się o nim książę, który wyraża opinię usłyszaną od ludzi i swoją. Szlachta mówi o nim jako o demokracie, natomiast z drugiej strony podziwia go i jest dumna z niego. Uważa go za szlachcica mimo tego że przystał do kupców. Książę postrzega Stanisława pozytywnie, uznaje go za uczciwego człowieka. W czwartym fragmencie poznajemy opinię mieszczaństwa o Wokulskim, przedstawianą przez Radcę rozmawiającego z Rzeckim oraz Szumanem. Wszyscy maja żal do Wokulskiego iż dorobił się na ożenku z Minclową, a potem w czasie wojny. Uważają to za nieuczciwe. Ignacy stara się bronić przyjaciela lecz Radca nie daje mu do tego możliwości. Szuman popiera radcę, uważa Wokulskiego za półgłówka. Twierdzi że kieruje on się impulsami i jest nieprzewidywalny. Za przykład podaje ślub z Minclową. Uważa że szybko się zniechęca, lecz go nie potępia. Podziwia go nawet za to że posiada swoje zasady których się trzyma. W ostatnim fragmencie poznajemy opinię Ochockiego. Mówi on w samych superlatywach o Wokulskim. Nazywa go „człowiekiem szerokiej duszy”, ponieważ nie jest on egoistą oraz człowiekiem ciekawym świata. Jest zdania iż to właśnie ludzie tacy jak on tworzą ten świat. Jak można zauważyć Stanisław posiada wiele cech romantycznych jak i pozytywistycznych. Wokulski spogląda na Izabellę przez pryzmat przeczytanych książek. Czuje się osamotniony, ponieważ arystokracja go nie akceptuje, natomiast nie potrafi się odnaleźdź wśród kupców. Porzuca studia czego konsekwencją jest zesłanie na Sybir. W życiu kierował się sercem, uczuciami i emocjami. Próba samobójcza utwierdza nas iż posiadał w sobie cechy romantyka. Natomiast cechy pozytywisty uznajemy fakt że całe życie poświęcił pracy. Realizuje hasło pracy u podstaw, pomaga Mariannie. W swym życiu posiada zarówno przeciwników jak i zwolenników. Moim zdaniem nie zasłużył sobie na pogardę, wręcz przeciwnie, jest wzorem do naśladowania. Uważam, że wszelka zawiść jaka go spotkała pochodziła z zazdrości. Tak naprawdę nikt nie jest w stanie ocenić drugiej osoby ani jej całkowicie poznać. Wszystko zależy od tego, jakie cechy charakteru w niej poszukujemy i jak je odbieramy.