Zarówna „Confiteor” Stanisława Przybyszewskiego i wiersza Eviva l’arte Kazimierza Przerwy-Tetmajera są manifestami epoki Młodej Polski. W Confiteorze, osobą mówiącą jest sam Przybyszewski, utożsamia się z cyganerią młodopolską, nastrój jest podniosły. W utworze został zastosowany kontrast między światem młodopolskim a światem realnym. W Eviva l’arte podmiotem lirycznym jest zbiorowość, która utożsamia się z artystami Młodej Polski. Cały wierszy ba charakter pochwalny i wywyższający, jednak zmieszany ze smutkiem.

Sztuka w utworze S. Przybyszewskiego nie jest czymś do poznania, jest uniwersalna i ponadczasowa. Jej odtworzenie w naszej duszy nie poddaje się żadnej teorii etyki i estetyki, jest odbiciem duszy artysty. Sztuka jest sztuką, nie powinna być objęta żadnymi przepisami, stoi ona nad wszystkim , nad człowiekiem jak i nad życiem. Zdaniem Przybyszyewskiego artysta nie należy do społeczeństwa ani świata. Jest osobą nieograniczoną i nie dotyczą go żadne prawa, ale wierzy w moc modlitwy. To artysta wie jak najwięcej o swoim narodzie i jest z nim mocno związany.

K. Przerwa-Tetmajer Ew Eviva l’arte wzywa do kochania sztuki i życia z nią. Sztuka powinna być czymś najważniejszym dla artysty, powinienem być to jego cel życia. W wierszu są ukazane pesymistyczne wpływy filozofii Schopenhauera. Sztuka stoi obok nirwany i jest wyzwoleniem. W wierszu widać podstawę dekadencką, podmiot liryczny nie widzi sensu życia, najważniejsza dla niego jest wyłącznie sztuka.

Według obu utworów artysta posiada jedną najważniejszą rzecz w swoim życiu – sztuka., a człowiek to jej kapłan. Największym skarbem dla takiego artysty to sława, aplauz i uznanie. Życie jest jednak ciężkie, aby przetrwać należt mieć pieniądze - one biorą się z talentu.