Czy postęp służy ludzkości? Rozważ problem, odwołując się do zamieszczonego niżej fragmentu, całego utworu Bolesława Prusa oraz innego tekstu kultury i faktów historycznych.

Nauka rozwija się od lat. Naukowcy i badacze wciąż pracują nad tym, by żyło nam się lepiej i wygodniej. Technika ciągle idzie do przodu. Z każdym dniem dowiadujemy się o czymś nowym, co zapewnia nam łatwość w wykonywaniu codziennych obowiązków, wpływa na bardziej komfortowy odpoczynek lub zapewnia nam rozrywkę.

Jest wiele dowodów na to, że postęp służy ludzkości. Dla wynalazcy odkryta rzecz jest największym skarbem, swój wynalazek traktuje on jak własne dziecko. Wiedza i technika mogą również stanowić dla człowieka największą wartość w życiu. Dzięki wynalazkom możemy osiągnąć dużo więcej, niż nam się wydaje. Dłuższe życie zawdzięczamy m.in. medycynie. Wynalezienie licznych leków sprawia, że ludzie dostają tzw. „drugą szansę”.

Geist z książki Bolesława Prusa “Lalka” jest francuskim naukowcem, chemikiem, który otrzymał metal lżejszy od wody i szkło posiadające własności metalu. Wyznaczył on sobie jeden cel - poświęcenie dla nauki, jest on jej całkowicie oddany. Od czterdziestu lat tworzy wynalazki. Wygląda jak “najuboższy wyrobnik”, jest stary nosi podarte niebieskie spodnie, brudny flanelowy kaftanik na grzbiecie i drewniane sandały na nogach. Wydaje miliony na wynalazki. Nie ma służby, a czasem nawet nie ma co jeść. Profesor Geist obawia się wykorzystania swoich wynalazków przez niewłaściwych ludzi. Zostawia wynalazek przyszłej doskonalszej ludzkości. Uważa, że na dziesięć tysięcy osób jest tylko jeden ,,człowiek”. Od epoki kamiennej ludzkość odkrywała różne wynalazki, które trafiały w ręce geniuszy i idiotów, ludzi szlachetnych i zbrodniarzy. Geist chce oddać wynalazek w ręce “prawdziwych ludzi”. Pragnie wytępić złych i stworzyć nową rasę. Geist wspomniał o tym, jak wynalazki tworzyły kolejne epoki w dziejach ludzkości.

Julian Ochocki bohater “Lalki” Bolesława Prusa był osobą, dla której najważniejszym celem życia była nauka. Ukończył dwa wydziały szkół wyższych: wydział przyrodniczy na uniwersytecie i mechaniczny na politechnice. Ochocki skonstruował lampę elektryczną, a jego największym marzeniem było stworzenie ciężkiej machiny latającej. Ochocki w swoim życiu był wielokrotnie zakochany, jednak kobiety nie był dla niego ważniejsze od nauki. Uważał, że nie ma na świecie kobiety, która by podzielała jego pasje i mogła zostać jego żoną. Zawsze polegał on tylko na sobie i nie słuchał zdania innych. W gronie arystokracji uważany był za wariata. Nikt go tam nie rozumiał. Dla niego to nie odgrywało jednak dużej roli. Laboratorium i wynalazki były dla niego wszystkim. Był w stanie dogłębnie im się oddać. Posiadał wielką fantazję, lecz brak mu było funduszy do realizacji pomysłów. Miał wielkie inspiracje i chęci. Ochocki także wiele zwiedził i poznał. Wiedział, co cywilizacja posiada i co może jej jeszcze zaoferować. Do tego potrzebował tylko pieniędzy. Julian Ochocki jest wzorem prawdziwego odkrywcy, który jest w stanie poświęcić całe życie nauce. Prus w swym dziele zaznacza, że wszelkie wynalazki służyć miały społeczeństwu - poprawie bytu, umocnieniu sił oraz ku pomyślności przyszłego pokolenia. Wiedzę i początki prac czerpano z wcześniejszych odkryć, pragniono dalej rozwijać się cywilizacyjnie.

Dedal i Ikar to bohaterowie jednego z najbardziej znanych mitów greckich. Ikar był synem Dedala, który był wszechstronnym artystą architektem, rzeźbiarzem oraz wynalazcą skomplikowanych mechanizmów. Pracował on u króla Minosa na Krecie gdzie pewnego dnia zakończył budowę labiryntu gdzie król Minos miał zamknąć potwora Minotaura. Dedal bardzo tęsknił za rodzinnym miastem. Minos, wiedząc o tym zakazał mu opuszczać Kretę. Wtedy Dedal wpadł na pomysł. Największym wynalazkiem Dedala były skrzydła, które zbudował po wnikliwej analizie skrzydeł ptaków. Jego konstrukcja składała się z piór, a spoiwem był wosk. Dzięki tym skrzydłom Dedalowi i jego synowi, Ikarowi, udało się uciec z Krety, jednak Ikar wzniósł się zbyt wysoko i słońce roztopiło wosk w jego skrzydłach. Mit o „Dedalu i Ikarze” stał się rzeczywistością udowadniającą, że człowiek może osiągnąć więcej niż się wydaje. Czego dowodem są dzisiejsze wynalazki.

Maria Skłodowska urodziła się 7 listopada 1867 w Warszawie, znajdującej się wówczas pod zaborem rosyjskim. Była piątym, najmłodszym dzieckiem nauczycieli Władysława Skłodowskiego i Bronisławy z domu Boguskiej. Wszechstronnie uzdolniona i pracowita, od najmłodszych lat odnosiła duże sukcesy w nauce. Podczas pierwszej wojny światowej Maria Curie i jej starsza córka, Irene, pracowały nad zastosowaniem promieni rentgenowskich w medycynie. Maria objęła stanowisko przewodniczącej służb radiologicznych Międzynarodowego Czerwonego Krzyża i prowadziła zajęcia w Instytucie Radu w Paryżu, objaśniając lekarzom metody pracy z zastosowaniem promieni rentgenowskich. W roku 1922 została członkiem Akademii Medycyny. Wpływ odkryć Skłodowskiej-Curie odczuwany jest również współcześnie. Jak zauważyła prof. Krawczyk, badania nad neutrinami i cząstką Higgsa mają swoje źródło w odkryciach z przełomu XIX i XX w. Noblistka wpłynęła również swoją pracą na postęp w leczeniu chorób nowotworowych. Jej imieniem nazywane są także europejskie programy umożliwiające młodym ludziom wizytację różnych ośrodków naukowych.

Dzięki wynalazkom i odkryciom człowiek stwarza sobie lepsze warunki życia i coraz więcej wie o otaczającym go świecie. Nauka w życiu człowieka jest bardzo pomocna, im więcej nowych rzeczy poznajemy, tym bardziej ciekawi nas świat i jego tajemnice. Dzięki niej żyje się nam wygodniej, lepiej i bezpieczniej, lecz nauka źle wykorzystana i jej skutki uboczne prowadzą ludzkość do błędnego koła, którym jest ciągłe zapobieganie owym skutkom. Mimo wszystkich przeciwności następuje ogromny postęp w każdej z dziedzin życia.