Książka Zbrodnia i kara Fiodora Dostojewskiego jest jedną z pierwszych powieści psychologicznych. głównego bohatera Rodiona Romanowicza poznajemy poprzez narracje polifoniczna oraz jego własne myśli i odczucia. głównym wątkiem natomiast, jest nie, jak mogłoby się wydawać- tytułowa zbrodnia lecz cały proces przemiany wyżej wymienionej postaci. Bardzo ważna w tej metamorfozie była pierwsza rozmowa Rodiona z Sonią, w jej mieszkaniu. Rodion Romanowicz jest byłym studentem prawa- rzucił studia z powodu biedy. wciąż rozpieszczany przez rodzinę, miał poczucie własnej wyjątkowości, wyższości nad innymi. Chcąc sprawdzić, czy rzeczywiście tak jest, decyduje sie popełnić tytułową zbrodnię, czyli zabić lichwiarkę. oczywiście nie był to jedyny powód. na jego decyzje wpłynęły również, min. nuda, zbyt wiele wolnego czasu oraz zasłyszana rozmowa studenta z oficerem( dyskutowali czy zabicie Alony Iwanowny byłoby złem, skoro jest ona złym człowiekiem). poznajemy go więc jako osobę brutalną, zdolną do popełnienia zbrodni. Jego jedynym celem jest sprawdzenie czy nalezy do grupy “nadludzi” czy też jest zwykłym człowiekiem. Taki właśnie podział społeczeństwa ukazuje w swiom artykule, który ukazał się w “słoweie periodycznym” (jest to tez klasyfikacja ludzi,wg. teorii Nietschego- dzieli w niej ludzi na “nadludzi”- wybitne jednostki, które tworza prawo i moga wszystko, oraz zwykłych ludzi- mają tylko zaludniac ziemię). Sonia natomiast jest osobą bardzo religijną. Kieruje się ona racjami serca, tzn. intuicją, miłościaą, uczuciami. mimo zbrukanego ciała (została zmuszona do prostytucji) posiada nieskazitelnie czystą duszę. Zaprzyjaźniła się ona z LIzawietą- również zamordowaną przez Raskolnikowa- która była osobą głęboko wierzącą. Sonia cały czas wierzy w mozliwość przemiany Rodiona. podczas jednej z jego wizyt denerwuje się na niego i krzyczy, co jest dla niej nietypowe, gdyz jest osoba bardzo spokojną. Spowodowały to zachowanie jego ataki na wiarę tej młodej dziewczyny. Gdy jednak ten nakazuje jej przeczytac fragment Nowego Testamentu, robi to z trudem, lecz bez wahania. W tej właśnie przypowieści o Łazarzu dostrzega alegorie do losów Rodiona. Jest on jak ten Łazarz, który zmarł lecz zmartwychwstał dzięki Chrystusowi. Sonię natomiast możemy porównać do Marty- siostry zmartwychwstałego- która szczerze wierzyła, że dzięki Jezusowi jej brat wróci do żywych. Córka Marmieładowa jest świadoma swej roli. Mimo niechęci ze strony Raskolnikowa, kocha go i choć wie, ze nie będzie to proste, stara się mu pomóc. po przeczytaniu całej powieści widzimy, że wykonała swoje zadanie. DZięki swej wierze, miłości do bliźnich oraz wyrozumiałości względem Rodiona, powoli, stopniowo odmienia jego duszę. Ich wspólne rozmowy były decydujace w procesie “zmartwychwstania” tego młodego mężczyzny. To właśnie ona namówiła go do ucałowania zbrukanej przez jego zbrodnię ziemi, przyznania się do winy i przyjęcia kary. Ostatecznie jego przemiana nastąpiła dzięki obecności Soni na katordze i jej zachowaniu, które mógł obserwować. Miłość Raskolnikowa do Soni oraz jego metamorfoza duchowa były trudne, lecz dzieki młodej dziewczynie stały się możliwe. Moim zdaniem jest ona wzorem cnót chrześcijańskich. Dostojewski w piękny sposób ukazuje, że dzięki wierze wszystko jest możliwe i każdy może się nawrócić.