“Róże dla Safony” to utwór napisany przez Marię Pawlikowską-Jasnorzewską w okresie dwudziestolecia międzywojennego. Autorka jest uważana za czołową przedstawicielkę polskiej liryki kobiecej, jednak znacznie wykracza poza jej ramy. Wprawdzie bohaterem jej utworów najczęściej bywa kobieta, jednak stawiane pytania, nieoczekiwane puenty i paradoksy oraz inwencja językowa sprawiają, że twórczość Jasnorzewskiej ma uniwersalny wymiar. Jasnorzewska zdecydowanie odrzuca arkadyjski mit przyrody. W jej oczach wprawdzie jest ona święta, ale bywa też okrutna. Poetka podkreśla, że wszystko poddane jest niezmiennym prawom wzrastania i śmierci.