Tradycje szlacheckie są głęboko zakorzenione w polskiej kulturze. Wszyscy znają pojęcie polskiej gościnności - witania gościa z szacunkiem i traktowania go zgodnie ze staropolską dewizą “Gość w domu, Bóg w domu”. Powyższe teksty łączy jedno - pojęcie gościnności polskiej szlachty - ale w zupełnie innym ujęciu. W poniższym eseju chcę opisać stosunek autorów tych dwóch fragmentów do tej praktyki.

W eposie „Pan Tadeusz” Adam Mickiewicz dokładnie opisuje szlacheckie obyczaje i tradycje. Szlachta uważa je za bardzo ważne, ponieważ ich przestrzeganie było w dawnej Polsce niezbędne. Styl życia szlachty jest zgodny z tradycjami i obyczajami. Dostrzegamy to w szlachetnym stroju, szlachetnej hodowli i szlachetnym sposobie bycia. Typowym strojem szlacheckim był płaszcz, złoty pas, towarzysz i wysokie buty. Suknia zależała od statusu i pokazywała zamożność właścicielki, zwłaszcza szerokość i zdobienie paska. Bardziej wystawne suknie były używane do przyjmowania gości i wystąpień publicznych, a na co dzień noszono mniej ozdobne ubrania. Buty i rękawiczki odróżniały szlachciców od zwykłych ludzi. Dużo uwagi