W swoim dziele „Przedwiośnie”, pisarz ukazuje koleje losu Cezarego Baryki, jak również przedstawia ówczesną sytuację Polski. Polska po odzyskaniu niepodległości wcale nie jest rajem dla mieszkańców, gdyż tereny ojczyste zostały rozgrabione i prawie doszczętnie zniszczone. Nawiązującdo tych problemów wysuwa w trakcie rozwijania akcji idee naprawy Rzeczypospolitej. Pierwszą z nich jest wizja utopijna, mit „szklanych domów”. Dowiadujemy się tego z ust ojca Cezarego- Seweryna Baryki, podczas przejazdu pociągiem do Polski. Ojciec opowiada o rzekomym kuzynie, który wykupił dużą połać ziemi nad morzem, budując tam huty szkła, które z piasku przybrzeżnego tworzą gotowe, szklane części do wznoszenia domów. Szkło to podobno jest bardzo wytrzymałe, twarde i odporne na złe warunki. W tych domach żyją ludzie szczęśliwie, gdyż nie muszą się martwić ogrzewaniem i higieną. Domy są estetyczne, tworzone przez najlepszych architektów i malarzy. Mimo tej ekstrawagancji mogą sobie na nie pozwolić również ludzie biedni, gdyż wyrób takich lokali jest niezmiernie tani. Cała maszyneria, huty należą do mieszkańców domów i pracowników tych hut. Niestety wizja utopijna odbiega całkowicie od rzeczywistości, jaką widzi Cezary po przyjeździe do Warszawy. Brnie przez błoto pomiędzy odrapanymi i zrujnowanymi domostwami, widzi ludzi biednych i bezdomnych proszących o pomoc. Na koniec używa pytania retorycznego „Gdzież są twoje szklane domy?”. Druga koncepcja, z którą się spotykamy, to koncepcja pozytywistyczna Szymona Gajowca. Jest to przyjaciel rodziny, który był niegdyś zakochany w matce Baryki- Jadwidze. Pełni on teraz wysokie stanowisko w Ministerstwie Skarbu. Program reform Gajowca obejmuje prawie wszystkie dziedziny życia. Są to reformy umiarkowane, bez wielkich haseł i rozgłosu. Za patronów reform Gajowiec obiera sobie E. Abramowskiego, M. Bohusza i S. Krzemińskiego (obrazy tych postaci wiszą u niego w gablocie w biurze). Dla Szymona odzyskanie niepodległości jest wstępem do odnowy Polski. Widać, iż Szymon Gajowiec trzeźwo i racjonalistycznie podchodzi do sprawy odbudowy silnej i niezależnej Polski. Wdraża postulaty pracy organicznej i pracy u podstaw, które mają realną szansę stania się priorytetami w tworzeniu kraju.