Zwolennicy podejścia biologicznego twierdzą, że jeśli myślimy mózgiem, to jego wielkość powinna być proporcjonalna do poziomu inteligencji. Tego rodzaju rozumowanie jest właściwe jeśli chodzi o różnice międzygatunkowe przy uwzględnieniu masy ciała (np. słoń ma większy mózg od człowieka, ale gdy uwzględnimy proporcje ciała do wielkości mózgu, to okazuje się, że człowiek dysponuje największym mózgiem pośród wszystkich gatunków, oprócz delfinów). Jednym z naukowców, który prowadził badania nad wielkością mózgu, a dyspozycjami poznawczymi człowieka był Philip Ruston.

W swoich badaniach brał pod uwagę związek inteligencji ogólnej (opisywaną jako naczelną zdolność umysłową, a także zdolność do dostrzegania abstrakcyjnych relacji, umiejętność korzystania z doświadczeń, wspólna w wykonywaniu różnych zadań, np. przestrzennych, werbalnych, matematycznych itp.), a wielkością czaszki. Badacz ten wykazał pozytywny związek między wielkością czaszki, a indywidualnym ilorazem inteligencji ogólnej, niezależnie od rasy i płci.