W pierwszej fazie choroby, osoba dotknięta zespołem otępiennym typu alzheimerowskiego sama dba o własną higienę, jednakże z czasem zapomina, traci tą zdolność, a pomoc osób drugich w czynnościach higienicznych staje się niezbędna. U pacjenta całkowicie zanika potrzeba dbałości o własny wygląd zewnętrzny jak również czystość, dlatego opiekun musi starać się, aby jego podopieczny wyglądał dobrze. Codzienna kąpiel powinna, odbywać się w takich samych warunkach wśród życzliwej, miłej atmosferze bez poganiania chorego. Podczas codziennej pielęgnacji higienicznej należy pamiętać o higienie jamy ustnej.

Ważnym elementem jest również pilnowanie ustalonych pór korzystania z toalety. Optymalnym rozwiązaniem jest zaprowadzanie chorego co 2 godziny do toalety, jak również po przebudzeniu i przed snem. W momencie, kiedy chory traci zdolność kontroli zwieraczy należy stosować pieluchy jednorazowe, jak również podkłady.

Wraz z postępem choroby ubieranie się sprawia choremu coraz to większą trudność. Do momentu, kiedy chory sam sobie radzi należy go dopingować oraz wspierać. Opiekun musi pilnować, aby jego podopieczny ubierał się odpowiednio do pogody, natomiast odzież powinna być łatwa w zakładaniu, np. buty powinny być wsuwane w miejsce sznurowanych, a guziki zastąpione zamkiem błyskawicznym. Liczba oraz pory posiłków powinny być stałe oraz dostarczać odpowiednią ilość składników odżywczych. Pacjent powinien mieć własne i stałe miejsce podczas posiłków.

Potrawy w późnej fazie choroby należy podawać małymi porcjami, a także daną porcję kroić na mniejsze kawałki. Przyjmowanie jedzenia musi być kontrolowane, ponieważ chory zapomina zjeść bądź nie pamięta, że spożywał posiłek. Opiekunowie również muszą pilnować i kontrolować przyjmowanie leków przez chorego.

Bardzo ważną częścią opieki nad osobą dotkniętą chorobą Alzheimera jest organizacja dnia. Wszelka aktywność fizyczna i umysłowa jest ważna, dlatego należy angażować pacjenta do czynności domowych. Należy także zatroszczyć się o zajęcia podtrzymujące zdolności intelektualne, np. lepienie z plasteliny, malowanie, czy rysowanie. Najważniejszą częścią aktywności są codzienne spacery. Warto zadbać o stały plan dnia chorego. Wraz z postępem choroby następuje stopniowe ograniczenie umiejętności komunikacji werbalnej. Chory ma problem z wysłowieniem się, ponieważ nie kończy zaczętych zdań, wielokrotnie powtarza tą sama informację, a także zapomina nazw zjawisk, czy przedmiotów. Coraz więcej czasu upływa na tym, że opiekun musi się bardziej domyślać, o co chodzi podopiecznemu, ponieważ ten mówi coraz mniej zrozumiale. Może to wywołać frustracje, a także agresję u obu stron. Duże znaczenie w kontakcie z osobą chorą ma komunikacja niewerbalna, taka jak dotyk, uśmiech, gesty oraz mimika. Podczas rozmowy z podopiecznym powinna być zachowana cisza, opiekun z chorym powinien stać twarzą w twarz, przy czym powinien starać się utrzymywać kontakt dotykowy i wzrokowy. Wskazane jest mówienie prostymi, krótkimi zdaniami w sposób miły i łagodny. Pytania należy formułować w sposób prosty, aby chory mógł odpowiedzieć jednym słowem „tak” lub „nie”