Dyskomfort spowodowany zaparciami podczas chemioterapii.

-Poinformowanie o metodach radzenia sobie z zaparciami stosując dietę wysokobiałkową: • Gruboziarniste pieczywo i zboża. • Świeże surowe lub gotowane warzywa, owoce, suszone śliwki lub kompot z suszonych śliwek. • Orzechy i prażona kukurydza. • Unikanie serów i białego pieczywa. -Zalecanie wypijania dużych ilości płynów, a przed śniadaniem jednej szklanki przegotowanej ciepłej wody.

• Zachęcenie do częstszych spacerów.
• Po konsultacji z lekarzem prowadzącym zaproponowanie przyjmowania łagodnych ziół przeczyszczających, a w przypadku braku wypróżnienia zastosowanie środków farmakologicznych przeczyszczających i preparatów rozluźniających stolec.

Nudności, wymioty.

-Przekazanie ogólnych wskazówek w przypadku wystąpienia objawów niepożądanych występujących w czasie chemioterapii: • Zalecenie stosowania środka przeciwwymiotnego, który zwykle łagodzi dolegliwości
-Poinformowanie o działaniach profilaktycznych zapobiegających nudnościom i wymiotom w czasie chemioterapii: • Eliminowanie z pożywienia pokarmów smażonych, wzdymających, zbyt słonych, słodkich oraz wydzielających silne zapachy. • Staranne przeżuwanie posiłków, by polepszyć trawienie. • Spożywanie płynów chłodnych przynajmniej godzinę przed lub po posiłku, a nie w trakcie jedzenia. • Unikanie zapachów drażniących Zapewnienie bezpieczeństwa psychicznego poprzez: • Gotowość wysłuchania
• Stworzenie atmosfery bezpieczeństwa. • Wzbudzanie wiary we własne siły i możliwości walki z chorobą. • Mobilizowanie do aktywności. • Wyjaśnianie wątpliwości i udzielanie informacji związanych z leczeniem.

Niepokój związany z chemioterapią.
-Wyjaśnienie istoty chemioterapii. -Objaśnienie sposobu podawania i czasu wchłaniania leków cytostatycznych.

Poziom wiedzy Brak dostatecznej wiedzy na temat leczenia promieniami jonizującymi.

• Poinformowanie pacjenta jak długo będzie trwało leczenie. -Udzielenie informacji dotyczących leczenia promieniami jonizującymi: • Jak działa radioterapia. • W jaki sposób stosuje się radioterapię (zewnętrznie lub wewnętrznie). -Dostarczenie odpowiednich materiałów edukacyjnych
  -Poinformowanie o możliwości wystąpienia skutków ubocznych (zmęczenie, utrata apetytu). . Skóra Świąd i pieczenie skóry okolicy napromienianej po zakończonym leczeniu promieniami jonizującymi. -Udzielenie wskazówek dotyczących ochrony skóry napromienianej po zakończonej radioterapii: • Unikanie mycia wodą skóry okolicy napromienianej od 4-6 tygodni po zakończonej terapii, tj. do czasu ustąpienia odczynu popromiennego. • Noszenie możliwie najbardziej przewiewnych ubrań z materiałów naturalnych (bawełna, jedwab). • Chronienie skóry przed słońcem, wiatrem i zimnem. • Przed wyjściem na dwór natłuszczanie skóry używając np. Linomagu, czy Wazeliny. • Nie stosowanie na skórę dezodorantów, balsamów, perfum, kosmetyków, okładów, kompresów. • Nie używanie termoforów, worków z lodem, nie naklejanie plastrów samoprzylepnych. • Nie smarowanie skóry spirytusem i kremami kosmetycznymi. • Unikanie golenia skóry okolic napromienianych maszynką z ostrzem z powodu zagrożenia urazem i infekcją; dozwolone jest stosowanie maszynki elektrycznej – tzw. golenie na sucho. • Unikanie noszenia odzieży krochmalonej. • Skórę należy traktować bardzo delikatnie: nie drapać, nie ocierać, nie wyciskać.

Ewaluacja działań pielęgniarskich W wyniku zaplanowanych działań pielęgniarskich dążymy do osiągnięcia celów: • poprawa samopoczucia i nastroju. • pozytywne jest nastawienie do leczenia uzupełniającego i konsekwentne kontynuuowanie chemioterapii. • zmniejszenie objawów ubocznych leczenia cytostatykami, typu wymioty i nudności
• znajomość zasad żywienia w czasie chemioterapii, poprawa apetytu. • uregulowane wypróznianie. • Zmniejszenie dolegliwości bólowych • wiedza na temat leczenia promieniami jonizującymi. • znajomość zasad postępowania w przypadku wystąpienia odczynu popromiennego. •myślenie pozytywnie i perspektywy powrotu do normalnego życia.

Działania pielęgniarskie mają się przyczyniać przede wszystkim do złagodzenia cierpienia pacjenta zarówno w sferze fizycznej, jak i psychicznej. Pielęgniarka onkologiczna staje się kreatorem środowiska opiekuńczego, pielęgnuje i roztacza opiekę, zapewnia bezpieczeństwo i komfort psychiczny, dostarcza niezbędnych informacji, edukuje w kwestiach zdrowia i choroby oraz świadczy wsparcie dla pacjenta i jego rodziny. Zadania pielęgniarki onkologicznej są trudne i wymagają ciągłego kształcenia oraz nabywania nowych doświadczeń. Pielęgnowanie chorych z nowotworem jest sztuką, której można się tylko nauczyć w czasie sprawowania holistycznej opieki pielęgniarskiej nad pacjentem onkologicznym.