Fragmenty książki pt. Faust Goethego przedstawiają życie mędrca, który rozczarował się do wiedzy książkowej. W dramacie dużą rolę odgrywa problem dobra i zła - sił które ciąglę się ze sobą stykają. Siły te walczą ze sobą o duszę tytułowego bohatera. Faust jest rozgoryczony faktem iż ogromna mądrość jaką posiada nie jest w stanie odpowiedzieć na najbardziej nurtujące go pytania - pytania o sens ludzkiego istnienia. Chce wiedzieć więcej. I tu pojawia się postać Mefistofelesa, ducha ciemności przybierającego różne postaci. Proponuje mu zawarcie paktu, na którego mocy Faust w zamian za duszę będzie mógł przeżyć życie jeszcze raz. Uczony nie bacząc na skutki swojego postępowania zgadza się. Znaczną rolę we fragmentach książki odgrywa też symbolika księżyca. Patronuje on wiedzy tajemnej, czyli takiej, której spragniony jest strarzec. Faust to bohater dramatu Goethego. Jest on starym mędrcem, który w ciągu długiego życia posiadł całą wiedzę, dostępną człowiekowi. Przez wiele lat studiuje różne dziedziny wiedzy: filozofię, medycynę, prawo, teologię, lecz ciągle czuje niedosyt. Mimo tego, że jest o wiele mądrzejszy od innych, nigdy nie zaznaje prawdziwej radości. Jest zawiedziony swoimi możliwościami i rozczarowany ograniczonością nauki, żyje w poczuciu beznadziejności i pustki. Jedyną szansę dla poznania niedostępnej dla siebie wiedzy widzi w czarnej magii. Stara się on uzyskać odpowiedzi na pytania dotyczące sensu i celu ludzkiej egzystencji. To typowy bohater romantyczny, cechuje go indywidualność, silna osobowość, pragnie się wiecznie buntować, chce wiedzieć, co rządzi wrzechświatem. Czuje pogargdę do otaczającego go świata, jest rozczarowany nim. Jego nienasycenie sięga takiego stopnia, że gotów jest wdać się w pakt z diabłem. Mefistofeles pojawia sie w jego życiu, akurat wtedy, gdy jest on wielce rozgoryczony. Wpływa to negatywnie na jego decyzję, którą jest zaprzedanie duszy w zamian za kolejne życie. Faust chce jednak wreszcie czuć entuzjazm i radość. Uważa, że tylko w taki sposób będzie je mógł zyskać. Mefistofeles to drugi bohater książki Goethego. To duch ciemności, przybierający różne postaci. Można rozpoznać go po tym, że zawsze przeczy. Jest diabłem inteligentnym i wykształconym. Paradoksalność jego działania polega na tym, że wiecznie pragnie zła, a czyni dobro. Popycha on człowieka do złych czynów i zarazem nie pozwala zaspokoić mu się do końca. Do ludzi odczuwa pogardę i litość. Uważa, że w porównaniu z nim są oni marnymi. Siebie natomiast traktuje jako kogoś kto w pewnym sensie ma władzę nad światem. Faust dąży do poznania świata, który nie jest dostępny dla zwyklego człowieka. Chce wiedzieć co rządzi wrzechswiatem i co jest celem ludzkiej wędrówki. Potrzebuje wolności i radości, jakiej nie może mu dać wiedza książkowa. Goethe w specyficzny sposób wyraził w utworze swój stosunek do oświeceniowej wiary w rozum. Sądzi bowiem, że otaczającej rzeczywistosci nie da sie poznać tylko i wyłącznie za pomocą umysłu. Potrzebne jest również spojrzenie na świat oczami romantyka. Jednak konsenkwecncje takiego poznawania stanu rzeczy mogą być niebezpieczne, ponieważ człowiek może przekroczyć cienką granicę miedzy racjonalnym myśleniem a głupotą. Mefistofeles w utworze symbolizuje przede wszystkim zło. Jego działanie może zaszkodzić człowiekowi. Wejście w pakt z nim rozpoczyna walkę między dobrem a złem, której stawką jest coś cenniejszego niż ludzkie życie - jest to rywalizacja o duszę, o życie, po życiu.