Dla wielu artystów różnych epok, bardzo częstą inspiracją były kobiety. Dlatego też w wielu dziełach często tematem rozważań są kobiety fatalne. Stanowi ą one źródło natchnienia zarówno dla malarzy jak i poetów. Nasuwa się więc pytanie, kim one są? Ukazywane były przede wszystkim, jako żony, matki i kochanki. Femme fatale to tajemnicza, piękna, atrakcyjna i żądna władzy kobieta. Przynosi zgubę i nieszczęście. Jest bezwzględna w swoich działaniach. Łamie serca, i zaburza porządek życia mężczyzn doprowadzając ich do szaleństwa a nawet do śmierci. W okresie modernizmu obraz kobiety fatalnej możemy znaleźć w powieści Władysława Stanisława Reymonta, pt. „Chłopi”. Jagnę poznajemy jako najpiękniejszą kobietę w całej wsi, gdzie odgrywają się różne romanse z jej udziałem. Jest córką wdowy Dominikowej. Od najmłodszych lat była przez nią rozpieszczana. Matka chroniła ją od jakichkolwiek prac, a obowiązkami w gospodarstwie obarczała swoich dwóch synów Jędrzycha i Szymka. Jednak mimo to Jagna doskonale radziła sobie z ciężkimi pracami na roli . W jej postawie można zauważyć dekadentyzm, który objawia się poprzez to, że dziewczyna nie widzi sensu swojego życia i bez żadnego sprzeciwu daje się zmanipulować matce. Jako nastoletnia dziewczyna z pośród wielu zalotników wybrała Antka, ale zdominowana decyzjami swojej matki, która była żądna bogactwa i przyziemnych potrzeb, bez oporów zgodziła się na ślub z Maciejem Boryną. Jagna mimo swoich starań nie jest w stanie znaleźć swojego miejsca dlatego próbuje żyć na swój własny sposób. Jest to osoba niezwykle kochliwa, która łatwo zmienia kochanków, wdając się w romans często nie wiedząc dlaczego. Kobieta ta najpierw rozkochała w sobie największego gospodarza we wsi, a później jego syna Antka, u którego wzbudziła chorobliwe uczucia przekraczając w ten sposób granice moralności. Jagna nie była złą kobietą. Wstydziła się niektórych dokonanych przez siebie czynów, obawiała się opinii innych ludzi, jednak nie podzielała zasad wyznawanych przez społeczność w której żyła. Wadą Jagny było przede wszystkim to ,że mimo wielkich chęci nie potrafiła oprzeć się pokusom, które czyhały na nią na każdym kroku. Nie czuła więzi z ludźmi, którzy ją otaczali dlatego też pozostawała inna niż reszta kobiet we wsi. Była niczym fatum, przynosząc nieszczęście sobie ale także mężczyznom ,z którymi się związywała. Podążając za instynktem, często nieświadomie ich niszczyła , odbierając serce, burząc małżeństwa i na zawsze odbierając spokój z ich życia. Postępowanie Jagny bywa czasem bardzo zmienne. Raz kokietuje mężczyzn swoim zachowaniem, a chwilę później staje się niewinną dziewczynką. Innym razem jest wściekła i wyładowuje złość, a później popada w melancholie. Jej charakter i sposób bycia wyróżnia się na tle innych mieszkańców wsi. To właśnie dlatego Jagna była kobietą samotną. Postacią tragiczną, odrzuconą przez społeczeństwo nie tylko ze swojej winy, ale przede wszystkim dlatego, że świat w którym żyła wymagał jej podporządkowania, które nie leżało w naturze dziewczyny. Często kobieta ukazana jest jako zakazany obiekt zazdrości, pożądania, fascynacji ale także nienawiści. Jest bóstwem i przedmiotem zachwytu ale zarazem przynosi lęk i ogromne cierpienie. Motyw kobiety fatalnej nie był kreowany tylko w literaturze. Znalazł on także swoje odzwierciedlenie w sztuce. Doskonałym przykładem może być obraz Władysława Podkowińskiego, pt. „Szał uniesień”. Został on namalowany w 1894 roku i jest on najsłynniejszym dziełem tego artysty. Dzieło przedstawia nagą, rudowłosą kobietę dosiadającą czarnego rozszalałego konia. Kobieta mocno trzyma go za szyję, a na jej twarzy maluje się ekstaza. Sprawia wrażenie jakby trzymała w rękach to czego od dawna pragnęła. Rumak wygląda jak opętany. Staje dęba i toczy pianę z otwartego pyska. Ma olbrzymią czarną grzywę, która łączy się z ognisto rudymi włosami kobiety. Cały obraz przedstawiony jest na zasadzie kontrastu. Drobna, porcelanowa sylwetka zestawiona jest z czarnym, potężnym, muskularnym ciałem konia. Przyglądając się dziełu, można dopatrzyć się wielu jego interpretacji. Przede wszystkim możemy zauważyć burzę uniesień, wojnę między kobietą a mężczyzną pełnej miłości i namiętności. Wydaje się być bezbronną ale dostrzegamy, że jako doskonały obiekt pożądania przynosi mu porażkę i zgubę. Delikatna istota oddaje się ogromnemu, nieokiełznanemu stworzeniu. Jest to doskonałe odzwierciedlenie nieposkromionych popędów, które kierują ludzkimi poczynaniami. Kolejnym przykładem, gdzie ujrzeć wizerunek femme fatale jest obraz Edvarda Muncha, pt. „Madonna”, które również stworzone zostało w 1894 roku. Dzieło przedstawia młodą nagą kobietę, ukazaną w można by rzec erotycznej pozie. Ma ona czarne długie włosy i w pół przymknięte oczy. Mogą one świadczyć o tym, że znajduje się ona w trakcie odczuwania przyjemności. Można zauważyć, że głowa przedstawionej na obrazie postaci jest otoczona aureolą w kolorze czerwonym. Łącząc ten fakt z tytułem dzieła, możemy stwierdzić , że autor w pewien sposób dokonał jego sakralizacji. Tłem dla pierwszego planu są ciemne linie które otaczają kobietę i przybierają kształt jej sylwetki. Obraz namalowany jest techniką ekspresjonistyczną o czym świadczy to, że ciało jest rozświetlone, a tło ciemne. Postać przedstawiona na obrazie jest wyidealizowaną kochanką, która budzi w mężczyźnie liczne emocje, przez co on porównuje ją do Madonny. Zarówno w literaturze jak i sztuce kobieta była nieodłącznym motywem dzieł. Budziła ciekawość, ale także przerażenie i niepewność. Ciężko znaleźć przykład kobiety, która uniknęła dychotomicznego podziału anioł- demon. Każda z nich była inna ale wyjątkowa na swój sposób. Przez jej działalność rozsypują się małżeństwa. Wykorzystuje ona mężczyznę w celu osiągnięcia własnych ambicji życiowych ze szkodą dla niego .Mimo to mężczyźni potrzebowali kobiet fatalnych, aby poddać się im, zmierzyć, a w końcu dać się zniszczyć.