Andrzej Kmicic, główny bohater Potopu Henryka Sienkiewicza, to typowy przedstawiciel szlachty XVII wieku, potomek zubożałego rodu szlacheckiego. I jak na takiego szlachcica przystało, posiada wyjątkowo awanturniczą naturę. Jest porywczy, zawsze skłonny do „bitki i wypitki”, co niezmiennie psuje mu reputację. Choć wrze w nim gorąca krew i nawykł do ryzyka i gwałtów, nie obce są mu szlachetne odruchy serca. Zdolny zarówno do wielkiej miłości, jak i strasznej, gwałtownej nienawiści. Nieugięty w postępowaniu i wierny zasadom. Ważnych, przełomowych momentów w życiu Kmicica jest kilka: • poznanie i pokochanie Oleńki Billewiczówny • złożenie przysięgi Januszowi Radziwiłłowi • uczta w Kiejdanach, podczas której Radziwiłł okazuje się zdrajcą • rozmowa z Boguslawem Radziwiłłem, w trakcie której z ust księcia padają słowa: Rzeczpospolita to postaw czerwonego sukna, za które ciągną Szwedzi, Chmielnicki, Hiperborejczykowie, Tatarzy, elektor i kto żyw nookoło. A my z księciem wojewodą wileńskim powiedzieliśmy sobie, że z tego sukna musi się i nam tyle zostać w ręku, aby na płaszcz wystarczyło; dlatego nie tylko nie przeszkadzamy ciągnąć, ale i sami ciągniemy. Kmicic przekonuje się,że rzeczywiście służy zdrajcom. Postanawia się zrehabilitować • przyjęcie imienia Babinicz, pod którym Kmicic zyskuje sławę wielkiego rycerza i patrioty (udział w obronie Jasnej góry) • rehabilitacja Kmicica (odczytanie listu królewskiego w kościele); ślub z Oleńką. O tym, że Andrzeja Kmicica można wpisać w poczet bohaterów romantycznych świadczy: • jego młodość, posądzenie o zdradę, rehabilitacja (podobnie jak w przypadku Soplicy] • przemiana z hulaki w bojownika o wolność ojczyzny • wielka i przez pewien czas nieszczęśliwa miłość • konflikt tragiczny – służba ojczyźnie wobec przysięgi danej Radziwiłłowi • samotna walka w przebraniu Odstępstwa od schematu romantycznego: • szczęśliwe zakończenie, zdobycie ręki ukochanej kobiety • konstrukcja psychiczna bohatera