„Makbet” jest jednym z wielu utworów literackich Wiliama Szekspira. Powstał około roku 1606. Jest to okres renesansu. Autor dramatu jest wybitnym angielskim dramaturgiem. Napisał między dramaty „Romeo i Julia”, „Hamlet”, „Ottelo”. Był najstarszy z siedmiorga rodzeństwa. Nie zdobył wysokiego wykształcenia ale było ono wystarczające. Szekspir zostawił swoją żonę i dzieci poczym zamieszkał w Londynie . Pracował tam w teatrze. Inspirowała go tematyka władzy, fascynował się nią. Charakterystyka ta opiera się na między innymi na scenie siódmej aktu pierwszego. Jest to moment w którym Makbet walczy z samym sobą czy popełnić zbrodnie czy nie. Makbet był jednym z wodzów arami szkockiej za panowania króla Duncana. Jego życie zupełnie zmienia się po usłyszeniu wróżby od napotkanych na drodze czarownic. Zwierza się w liście żonie, która za wszelką cenę dąży do spełnienia przepowiedni. Makbet chcąc zostać królem Cawdoru i wypełnić przepowiedzianą mu wróżbę musi zabić obecnego króla. Ta zbrodnia niesie ze sobą jednak poważne konsekwencje których ani Makbet ani jego żona nie są świadomi. Na jednej zbrodni się nie kończy Makbet w obawie przed utratą władzy zabija jego ewentualnych przeciwników. Przez to główny bohater żyje w ciągłym strachu przed tym, że wszystko może się wydać. „Bojąc się, iż sprawiedliwość zwycięży i prawda za czyjąś pomocą ujrzy światło dzienne, bohater odchodzi od zmysłów. Na domiar wszystkiego widzi ducha swego przyjaciela” Makbet jest słaby psychicznie. Nie potrafi podjąć decyzji jak należy postąpić w danej sytuacji. „Lady Makbet potrafiła wykorzystać słabość swego męża i nakłonić go do jakże strasznego i niewybaczalnego czynu, jakim było zabicie króla Duncana”. Potwierdzeniem tego jest cytat. „Nie lepsze dajesz mi wyobrażenie I o miłości twojej. Maszli skrupuł Mężnie w czyn przelać to, czego pożądasz? Chciałbyś posiadać to, co sam uznajesz…”

Początkowo Makbet nie chce zabijać swojego władcy ponieważ darzy go szacunkiem i uważa go za sprawiedliwego i dobrego. Zastanawia się nad całą sytuacją. Jednak pod naporem żony ugina się. „Po dokonaniu zbrodni głównemu bohaterowi dramatu wydawało się, że popełnił największy błąd i zabił zupełnie bezbronnego, uczciwego człowieka o czystym sumieniu niczym łza, który uważał do za przyjaciela. Lady Makbet potrafiła jednak zadbać by jej mąż zachowywał się jak zawsze i nie dawał po sobie niczego poznać. Szaleństwo Makbeta na dobre rozpętało się, gdy z jego rozkazu zabito Banquo’a, który był jego wiernym towarzyszem i najlepszym przyjacielem.” Makbeta możemy uznać za postać tragiczną. Znajduje się on bowiem na dnie przepaści własnych błędów i zbrodni. Dramat szekspirowski ukazuje nam tytułowego bohatera, jako człowieka niepotrafiącego podjąć decyzji, a jego postępowanie doprowadza go do szaleństwa. Duszony przez swoje tajemnice, nie wie co ma dalej robić. Owszem wróżba czarownic się spełnia, lecz tkwiące w nim poczucie winy i wyrzuty sumienia nie pozwalają mu spokojnie żyć. Makbet jest bardzo podobny do innego bohatera dramatu antycznego napitnego przez Sofoklesa. Mam tu na myśli Edypa. W życiu obojga pojawia się przepowiednia. Makbet stoi w zdecydowanie lepszej sytuacji. Miał on wybór, mógł zabić Duncana lub pozostać szanowanym wodzem arami szkockiej. Przekleństwo które ciążyło nad Edypem nie było kwestą wyboru lecz losu, przeznaczenia. Edyp nie miał pojęcia, że pobrał się z własną matką, Joakastą, gdyż będąc niemowlęciem został porzucony w górach przez swego ojca, Lajosa. Poprzez ostrzeżenie wyroczni, Lajos popełnił największy błąd i został zabity przez własnego syna. Jak wiemy słowa czarownic oraz przepowiednia wyroczni sprawdziły się w pełni. Tragizm Edypa nie jest od niego zależny, nie wiedział on do końca co czyni. W przeciwieństwie do Makbeta kury sam podejmował decyzje. Edyp nie stał na skrzyżowaniu druk dobrej i złej, natomiast Makbet tak. Wybrał tą złą nie tylko ze swojej winy ale także z winy swojej żony.
Obie postaci mogą wydawać się odmienne. Łączy je jednak przepowiednia Edyp stara się przednią uciec co doprowadza go do klęski natomiast Makbet i jego żoną dążą do jej spełniania. Co jest dowodem na to że człowiek nie jest w stanie uciec od przeznaczenia. Czego kol wiek byśmy nie zrobili ono zawsze nas dopadnie. „Edyp dowiedziawszy się prawdy oślepił się i skazał na wygnanie, a jego matka-żona Joakasta popełnia samobójstwo, wieszając się. Podobnie kończy bohater Szekspira, przeznaczenie ich dosięga, a on i jego współmałżonka zostają zabici z rąk syna Banquo’a. Wszystko dzieje się zgodnie z przepowiednią czarownic.”