Wojska Lądowe Rosji Siły zbrojne Federacji Rosyjskiej zostały utworzone po rozpadzie Związku Radzieckiego. W dniu 7 maja 1992 na mocy ustawy Prezydenta Federacji Borysa Jelcyna utworzone zostało rosyjskie Ministerstwo Obrony dla wszystkich oddziałów armii wchodzących w skład Rosyjskiej Federacji Socjalistycznej Republiki Radzieckiej. Federacja Rosyjska należy do mocarstw nuklearnych. Głównodowodzącym Sił Zbrojnych Federacji Rosyjskiej jest prezydent Rosji (obecnie Władimir Putin), któremu podporządkowany jest Minister Obrony (od 15 lutego 2007 Anatolij Sierdiukow) i szef sztabu generalnego (obecnie generał Nikołaj Makarow). Wojska federacji podzielone są od 1 grudnia 2010 na 4 okręgi wojskowe, tj. Zachodni Okręg Wojskowy (dawne Moskiewski i Leningradzki), Południowy Okręg Wojskowy (dawny Północno-Kaukaski), Centralny Okręg Wojskowy (dawne Nadwołżańsko-Uralski i część Syberyjskiego) i Wschodni Okręg Wojskowy (dawne Dalekowschodni i część Syberyjskiego) Siły zbrojne Rosji dzielą się na trzy rodzaje: Siły Lądowe (ok. 400 tys.), Siły Powietrzne (ok. 150 tys.) i Marynarkę Wojenną (ok. 170 tys.). Bezpośrednio ministrowi obrony podlegają Siły Strategicznego Powstrzymywania i Wojska Powietrznodesantowe. Siły Lądowe odgrywają szczególną rolę w rosyjskim systemie obronnym. Wynika to z faktu rozległości rosyjskiego terytorium – a co za tym idzie charakteru prowadzonych przez armię operacji. Obecne siły lądowe podzielone są na 4 okręgi wojskowe, wśród których szczególną liczebnością wyróżniają się okręgi Zachodni i Południowy (w tym ostatnim przypadku wynika to przede wszystkim z prowadzonych na Kaukazie operacji wojskowych). Podstawą wyposażenia wojsk lądowych była i jest broń pancerna. W większości są to czołgi typu T-80 i T-72 oraz bojowe wozy piechoty i transportery opancerzone poddawane bieżącym modernizacjom. Wojska Lądowe w myśl oficjalnych sformułowań przeznaczone są do odparcia zbrojnej agresji przeciwnika na kontynentalnym teatrze działań wojennych, do odparcia jego zmasowanych desantów powietrznych, a także do przeprowadzenia ofensywnych działań w celu pokonania zgrupowań agresora i w konsekwencji zawładnięcia jego terytorium. Wojska Lądowe składają się obecnie z organów dowodzenia, poszczególnych rodzajów wojsk (wojska zmechanizowane, pancerne, rakietowe, artyleryjskie, obrony powietrznej) oraz jednostek i oddziałów wojsk specjalnych (wojska rozpoznawcze, łączności, walki radioelektronicznej, saperskie, ochrony radiologicznej, chemicznej i biologicznej, wojska wsparcia technicznego, wojska samochodowe oraz wojska ochrony tyłu). W 1991 roku w Wojskach Lądowych Armii Radzieckiej służyło 1 400 000 ludzi (w tym 1mln poborowych). W latach dziewięćdziesiątych liczba żołnierzy była sukcesywnie redukowana, aż w roku 2001 spadła do 321 tys. (w tym 190tys. Poborowych). Na tym poziomie utrzymuje się do dziś. Okręgi wojskowe z założenia są operacyjno-strategicznymi zgrupowaniami Wojsk Lądowych, chroniącymi integralność terytorialną kraju w granicach swojej odpowiedzialności, zgodnie z ustaleniami Sztabu Generalnego. Okręg wojskowy „zachód” obejmuje następującą ilość zgrupowań Wojsk Lądowych: 2 brygady pancerne, 7brygad zmechanizowanych, 2 brygady specjalnego przeznaczenia, 2brygady rakietowe, 2 brygady artyleryjskie, 1 brygadę artylerii rakietowej, 2 brygady obrony powietrznej, 5baz składowania sprzętu Wojsk Lądowych. Okręg wojskowy ‘południe’ obejmuje następującą ilość zgrupowań Wojsk Lądowych: 6brygad zmechanizowanych, 3 brygady górskie, 2 brygady specjalnego przeznaczenia, 1 brygadę rakietową, 1 brygadę artyleryjską, 1 brygadę artylerii rakietowej, 1 brygadę obrony powietrznej, a także 3 bazy wojskowe poza granicami Rosji ( w Abchazji, Południowej Osetii i w Armenii). Okręg Wojskowy ‘Centrum” obejmuje następującą ilość zgrupowań: 1 brygadę pancerną, 7 brygad piechoty zmechanizowanej, 2 brygady obrony powietrznej, a także 5 baz składowania i remontu sprzętu. W skład Okręgu Wojskowego „Wschód” wchodzi jedyna dywizja jaka zachowała się po reformie Sierdiukowa w Wojskach Lądowych – 18 Dywizja Karabinowo-Artyleryjska stacjonująca na Kurylach. Z kolei na Sachalinie stacjonuje jedna brygada zmechanizowana. Razem, te wyraźnie wydzielone zgrupowania posiadają na uzbrojeniu: 41 czołgów, 120 MT-LB, 130 systemów artyleryjskich, 60 zestawów przeciwlotniczych oraz 6 śmigłowców Mi-8. Poza tym OW „Wschód” obejmuje: 1 brygadę pancerną, 8 brygad zmechanizowanych, 2 brygady desantowo-szturmowe, 3 brygady rakietowe, 4 brygady artyleryjskie, 2 brygady artylerii rakietowej, 1 brygadę wsparcia, 4 brygady obrony powietrznej, 12 baz składowania sprzętu Wojsk Lądowych. Jeśli chodzi o poziom technologiczny uzbrojenia Wojsk Lądowych, to w zdecydowanej większości bardzo trudno uznać posiadany sprzęt za nowoczesny. W przypadku czołgów zwraca uwagę wielka ilość maszyn technologicznie przestarzałych. Spośród ogólnej liczby około 22-24 tysięcy czołgów tylko kilkaset stanowią najnowsze T-90, przy czyn najnowsze nie oznacza nowoczesne. Czołg T-90 został opracowany w latach 80tych. Podobnie rzecz się ma z bojowymi wozami piechoty czy transporterami opancerzonymi. BMP-1 wg relacji z wojny w Afganistanie nie wytrzymuje nawet ostrzału z brani maszynowej. Nie lepiej przedstawia się sytuacja z nowszymi BMP i BTR. W czasie wojny z Gruzją w 2008 roku rosyjscy żołnierze woleli zajmować stanowiska poza bojowymi wozami piechoty niż znaleźć się w czasie ostrzału w ich wnętrzu. W tej perspektywie widać, że Wojska Lądowe Rosji nie są w stanie prowadzisz szerzej zakrojonej wojny przeciw armii wyposażonej w uzbrojenie inne niż sowieckiej prominencji. Wojska Lądowe mogę być z racji swojego potencjału ilościowych i technologicznego instrumentem dominacji tylko w obszarze posowieckim, w którym możliwi przeciwnicy posiadają sprzęt o podobnych parametrach. Bardzo ważną rolę w potencjale Wojsk Lądowych pełnia kompleksy rakietowe krótkiego zasięgu (SRBM). Są to pociski o stosunkowo dużym zasięgu, precyzji i sile rażenia, trudne do przechwycenia bez zastosowania nowoczesnych systemów przeciwrakietowych. Dla kraju o średniej lub małej powierzchni to uderzenie może okazać się obezwładniające. W chwili obecnej podstawę SRBM stanowią kompleksy „Toczka-U” jednak największe nadzieje wiąże się z systemem „Iskander”. Wojska Lądowe Federacji należy uznać za najsłabiej przystosowany do współczesnych warunków pola walki rodzaj Sił Zbrojnych Rosji. Świadczy o tym przede wszystkim przedstawiony pokrótce stan uzbrojenia, na które składają się ogromne ilości przestarzałego sprzętu, zaprojektowanego i wyprodukowanego jeszcze pod wrażeniem zwycięstwa w II wojnie światowej. Prowadzi to do stwierdzenia iż Rosja nadal jest gotowa tylko do zmasowanego użycia zgrupowań pancernych i przeprowadzenia ostrzału artyleryjskiego i rakietowego. Najnowszego sprzętu (np. czołgów T-90 lub bojowych wozów piechoty BMP-3) jest ciągle za mało. Co więcej wiele zastrzeżeń budzi wyszkolenie żołnierzy. Rosja w najbliższych latach nie zamierza rezygnować z powszechnego poboru. Jest to najlepszy dowód, iż kategoria ilości zajmuje pierwszorzędne miejsce w rosyjskim myśleniu o wojskowości.