Karta symulacji wypadku Symulacja I – wypadek na boisku szkolnym

Na boisku szkolnym przy IV Liceum Ogólnokształcącym im. Hanki Sawickiej w Kielcach, w czasie trwania zajęć wychowania fizycznego zdarzył się wypadek. Uczeń, podczas gry w koszykówkę, wyskoczył do piłki. Upadając, niefortunnie się poślizgnął i spadł na rękę. W czasie upadku słychać było charakterystyczny trzask, a uczeń krzyknął z bólu. Teraz ręka jest opuchnięta, uczeń nie może nią poruszyć i nadal skarży się na ból. Kończyna jest zniekształcona, wygięta w łokciu w przeciwną stronę, a przez skórę można zauważyć odłam kostny. Uczeń nie pozwala jej nikomu dotknąć, jest niespokojny i wciąż powtarza, że bardzo go boli. Leży na ziemi i nie jest w stanie samodzielnie się podnieść. Najprawdopodobniej doszło do złamania kończyny.

Opis działań Przyznawane punkty

1. Ocena sytuacji i bezpieczeństwa własnego i poszkodowanego – sprawdzenie, czy poszkodowany nie leży w pobliżu szkieł, ostrych kamieni lub patyków, użycie środków ochrony osobistej (rękawiczki jednorazowe), zapewnienie sobie pomocy kogoś spośród gapowiczów, odgonienie reszty niepotrzebnych gapiów. 0 – 4 pkt

2. Wezwanie pogotowia – podanie informacji o rodzaju zdarzenia (wypadek podczas zajęć wychowania fizycznego, prawdopodobnie złamanie kończyny), miejscu zdarzenia (boisko przy IV Liceum Ogólnokształcącym im. Hanki Sawickiej w Kielcach), liczbie, płci i przybliżonym wieku ofiar zdarzenia (jeden uczeń, osiemnastoletni chłopak), informacje o rodzaju obrażeń u poszkodowanego (opuchnięcie kończyny górnej, brak ruchomości, prawdopodobieństwo złamania) oraz informacje o wzywającym pomoc (swoje dane kontaktowe). 0 – 5 pkt

3. Uspokojenie poszkodowanego – należy doprowadzić do tego, aby poszkodowany uczeń pozwolił nam do siebie podejść i udzielić sobie pomocy. W razie niepowodzenia w spokojnym podejściu można krzyknąć na poszkodowanego – czasem jest to jedyny skuteczny sposób uspokojenia. 0–1 pkt

4. Ułożenie poszkodowanego w pozycji leżącej na plecach, półleżącej z podparciem lub siedzące - należy ułożyć poszkodowanego w jednej z tych trzech pozycji. Najwygodniejsza z nich jest pozycja siedząca, ale jeśli poszkodowany nadal nie jest w stanie wstać z pozycji leżącej, można mu pozwolić na pozostanie w niej. Należy jednak zadbać o to, aby leżał na plecach. 0–2 pkt

5. Dokładne badanie wtórne poszkodowanego – zapobieganie wtórnym urazom 0–1 pkt

6. Rozebranie poszkodowanego lub rozcięcie odzieży w miejscu urazu – rozebranie zaczynamy od zdrowej kończyny, pomocnik podtrzymuje uszkodzoną kończynę. 0-1 pkt

7. Wykonanie unieruchomienia zgodnie z prawem Potta – w tym przypadku stosujemy II prawo, ponieważ, sądząc po charakterystycznym wygięciu łokcia, można podejrzewać uraz stawu łokciowego. Należy zatem unieruchomić wszystkie kości stawu łokciowego. Unieruchomienie wykonujemy w pozycji, w jakiej kończyna znajduje się po urazie, ponieważ jest ona wykręcona i odłam kostny napina skórę, co grozi złamaniem otwartym w przypadku poruszenia kończyną. 0-3 pkt

8. Zamieszczenie kończyny na temblaku, pozostawiając odsłonięte palce. 0-2 pkt

   9. Zapewnienie poszkodowanemu dalszej opieki:

• ułożenie poszkodowanego w pozycji przeciwwstrząsowej (na plecach, z uniesionymi nogami)
• komfort termiczny i psychiczny – przykrycie poszkodowanego kocem, uspokajanie go; -ochłodzenie miejsca uszkodzenia zimnym okładem – przyłożenie np. lodu do miejsca złamania -okresowe sprawdzanie barwy, temperatury i ruchomości palców poszkodowanego (sprawdzanie prawidłowości krążenia w uszkodzonej kończynie) 0 – 4 pkt