Jest wiele cech, które stanowią o romantycznym charakterze utworu literackiego. Są to między innymi kreacje postaci, opisy przyrody, a także tło historyczne. Poemat „Pan Tadeusz opisuje życie i obyczaje szlachty w schyłkowym okresie Rzeczpospolitej szlacheckiej. W „Panu Tadeuszu”, oprócz szlachty średniej, pojawiają się również przedstawiciele arystokracji oraz drobnej szlachty zaściankowej. Jest to powieść, w której sceny z życia szlachty polskiej mieszają się z baśniowymi niemal opisami przyrody, wprowadzają one nieco magiczny nastrój, czasem nawet przerażający i pobudzający wyobraźnię. „Pan Tadeusz" to dzieło wielowątkowe. Można w nim wyróżnić trzy ważne wątki: pierwszy to dojrzewająca miłość Tadeusza i Zosi, drugi to spór o zamek między Sędzią a Hrabią i trzeci to działalność księdza Robaka. Nowością jest iż po wewnętrznej przemianie, już jako ksiądz Robak, Jacek przestaje działać samotnie w pojedynkę, staje się częścią ogromnego przedsięwzięcia idei odzyskania niepodległości przez Polskę. Posiada on wiele cech typowych dla bohaterów romantycznych, lecz posiada również nowe cechy, świadczące o wewnętrznej ewolucji postaci. Jednak głównym celem dzieła Adama Mickiewicza było ukazanie i obudzenie w narodzie polskim na emigracji uczuć patriotycznych i nadziei na zachowanie autonomiczności narodowej mimo upadku powstania. Z tego właśnie powodu w „Panu Tadeuszu" pojawiają się liczne nawiązania do walk narodowowyzwoleńczych, do okresu świetności Rzeczypospolitej, do zwrócenia uwagi na konieczność natychmiastowych reform społecznych i państwowych. To wszystko nawiązuje do romantycznego pochodzenia utworu. Styl opowiadania w „Panu Tadeuszu” jest bardzo patetyczny. Poruszono w nim wiele wątków, jest tu również wielu bohaterów indywidualnych. Utwór jest wierszowany, natomiast narrator w tekście jest wszechobecny i obiektywny. Język i styl wypowiedzi narratora, który w klasycznym eposie jest podniosły i patetyczny wskazuje na romantyczność utworu. W „Panu Tadeuszu” znajdziemy mnóstwo pięknych opisów przyrody. Na samym początku, w „Inwokacji”, poeta ukazuje piękno przyrody ojczystej, a w czasie akcji utworu przedstawia nam poszczególne składniki jej piękna. Opisy przyrody są napisane językiem artystycznym, najpiękniejszym, jaki poeta potrafił stworzyć. Na pewno tęsknił do tych krajobrazów i chciał czytelnikowi ukazać je jak najlepiej. Poświęcił im dużo miejsca w utworze, ale dzięki temu dzisiaj potrafimy sobie wyobrazić, jak piękna była kiedyś Litwa. W opisach tych Mickiewicz stosował personifikację, chcąc tym samym zaznaczyć ważną rolę przyrody w życiu człowieka. Aby ocenić wysiłki autora, zmierzające do przybliżenia tych obrazów, sami musimy je przeczytać i wyobrazić sobie. Romantycznego charakteru “Pana Tadeusza” dowodzi także, przedstawiony w nim, stosunek do tradycji i historii. Na pierwszy plan wysuwa się tutaj tło utworu, które stanowi kampania napoleońska: budzony przez nią powszechny entuzjazm udziela się także bohaterom. Na dalszym planie zauważyć należy przede wszystkim, bardzo dokładnie odzwierciedlone, obyczaje szlacheckie. Mickiewiczowi udało się podkreślić największe zalety polskich sarmatów, takie jak choćby hołdowanie kodeksowi rycerskiemu, patriotyzm, czy przepiękne zwyczaje dotyczące np. kolejności siadania przy stole. Innym aspektem tradycji w utworze jest jego przynależność do antycznego gatunku, jakim jest epopeja. Autor pragnął w ten sposób uwznioślić to, co opisał, dzięki czemu zyskałoby to też charakter uniwersalny. Podsumowując należy stwierdzić, iż “Pan Tadeusz” jest utworem należącym do nurtu romantycznego, a także, że wskazują na to wszystkie jego cechy. Nie ma w nim takiego elementu, który nie wskazywałby na taką właśnie jego przynależność.