Wiersz “Posłuchajcie bracia miła” zwany również “Lamentem Świętokrzyskim” lub " Żalami Matki Boskiej pod krzyżem" i powstał w XV stuleciu. Utwór ma formę monologu Najświętszej Maryi Panny stojącej pod krzyżem, na którym rozpięty został jej Syn- Chrystus. Pieśń składa się z kilku apostrof:

• do wszystkich ludzi

• do swojego Syna- Chrystusa

• do Anioła Gabriela

• do wszystkich matek Wiersz jest związany z teatrem średniowiecznym. Znajduje się w nim również średniowieczny gatunek literacki zwany PLANKTEM, który miał wyrażać żal po zmarłych oraz wzywać wszystkich do wspólnego cierpienia. Pieśń składa się z ośmiu zróżnicowanych pod względem długości i budowy strof. Podmiotem lirycznym autor uczynił Matkę Boską. Utwór rozpoczyna się apostrofą do wszystkich ludzi. Matka Boska prosi ich o wysłuchanie jej historii, o tym co stało się w Wielki Piątek. Matka widzi ociekającego krwią Syna i czuje się bezradna, ponieważ w żaden sposób nie może mu pomóc. Zwraca się do Niego z prośbą, aby Ten podzielił się z Nią swoimi ranami. Cierpi z Nim jak każda matka. Następnie zwraca się do wszystkich matek i modli się, aby nigdy nie spotkał ich podobny los. Nie ma gorszego cierpienia dla matki niż patrzeć na śmierć swojego dziecka. Matka nie ma i nie będzie miała innego syna. Ten jedyny umarł.

  Lament Świętokrzyski to pierwszy polski wiersz, w którym zawarte zostały liryczne przeżycia i
  

wzruszenia podmiotu. Matka Boska posiadała i posiada emocje ludzkie, takie jak: żal, poczucie straty, nieszczęścia i smutku. Dlatego utwór pełni funkcję zabytku językowego.