Drodzy słuchacze. W dzisiejszym przemówieniu chciałabym poruszyć temat szeroko pojętej przemocy. Przemocy,której doświadczyć może każdy z nas. Wywieranie wpływu na drugiego człowieka i użycie przy tym siły fizycznej, czy to w domu, czy w szkole lub na ulicach jest niedopuszczalne. Czemu niektórzy z nas-ludzi, istot wydawałoby się myślących,zapomina o podstawowych wartościach i dopuszcza się czynów godnych zwierzęcia? Moi mili,na początku chciałabym powiedzieć coś o przemocy domowej. Doświadczają jej najczęściej niczemu niewinne dzieci,dlatego na tym własnie chciałabym się skupić w pierwszej kolejności. Dorośli wykorzystują swoją przewagę wobec bezbronnych dzieci. Czy to naprawdę konieczne? Czy rodzice muszą wyładowywać swoje frustracje,niepowodzenia i stres na swoich pociechach? Choć przemoc fizyczna pojawia się najczęściej,to dzieci nie zawsze są bite. Bo przecież ranić można także słowami,często dużo skuteczniej niż używając pięści. Czy zdają sobie państwo sprawę,że psychiczne znęcanie się nad dziećmi może odcisnąć się piętnem na całym ich życiu? W późniejszym czasie towarzyszy im ciągłe poczucie winy i niska samoocena. Nigdy nie słyszeli od rodziców ciepłych słów,a więc nie mają wiary we własne możliwości. Czują się odrzucone i niekochane. Czy zauważyliście,że ten rodzaj przemocy jest akceptowany przez społeczeństwo? Ludzie przechodzą obojętnie koło krzywdzonych w ten sposób dzieci. boją się podważyć autorytet rodziców bądź ich sposoby wychowywania dziecka. A tymczasem okazuje się,że krzywdy doznane w dzieciństwie,poczucie odrzucenia w rodzinie,ciągną się za skrzywdzonymi przez całe życie. Niejednokrotnie są przyczyną nerwic,stanów depresyjnych. Mogą też wyzwalać agresję i,co gorsza,spowodować,że historia się powtórzy- skrzywdzony w dzieciństwie człowiek,nie znający innego modelu rodziny,będzie powielał schematy zaczerpnięte z domu rodzinnego. Drugim typem przemocy,o którym chciałabym co nieco powiedzieć,jest przemoc na ulicach. To taka przemoc,której doświadczyć może każdy z nas,niezależnie od pory dnia. Miejsca takie jak tramwaj czy przystanek autobusowy nie są już wcale bezpieczne. Mimo iż nasze zdrowie fizyczne raczej nie ucierpi-pobicia w miejscach publicznych zdarzają się stosunkowo rzadko,to rabunki z kolei są chlebem powszednim. Reakcja ludzi? Właściwie żadna. Każdy boi się zwrócić uwagę przestępcom. A co,jeżeli znajdziemy się w podobnej sytuacji? Jak czulibyście się drodzy państwo odkrywając,że zostaliście okradzeni wśród tłumu ludzi? Musimy pamiętać,że na przemoc,jakakolwiek by ona nie była,należy reagować bezzwłocznie. drodzy państwo,przemoc jest dookoła nas i trzeba o tym pamiętać,jednocześnie mając oczy dokoła głowy. Nigdzie nie możemy się czuć tak naprawdę bezpieczni,zwłaszcza w nocy. Dlatego proszę was,abyście nigdy nie stali się sprawcami cudzego cierpienia oraz reagowali na każdy zauważony przejaw przemocy. Dziękuję serdecznie za cierpliwe wysłuchanie