Getto

BIBLOIOGRAFIA TEMAT : OBRAZ GETTA W LITERATURZE XX WIEKU I – Literatura podmiotu „Rozmowy z Katem”, Kazimierz Moczarski, wydawnictwo ZNAK, Warszawa 1998 „Medaliony”, Zofia Nałkowska, Wydawnictwo Siedmiogród, Wrocław 2001 „Zdążyć przed Panem Bogiem”, Hanna Krall, A5, 1995 II – Literatura przedmiotu „Słownik literatury polskiej XIX wieku”, Józef Bachórz, Alina Kowalczykowa, Zakład Narodowy im. Ossolińskich – Wydawnictwo, Wrocław 1991; str.341 ,,Biblioteczka opracowań”, Paweł Stanisławski , Wydawnictwo , Biblioteka Wysyłkowa Lublin 1999 str.

Kup dostęp do treści Dodaj artykuł aby odblokować treść

BIBLOIOGRAFIA

TEMAT : OBRAZ GETTA W LITERATURZE XX WIEKU

I – Literatura podmiotu

  1. „Rozmowy z Katem”, Kazimierz Moczarski, wydawnictwo ZNAK, Warszawa 1998
  2. „Medaliony”, Zofia Nałkowska, Wydawnictwo Siedmiogród, Wrocław 2001
  3. „Zdążyć przed Panem Bogiem”, Hanna Krall, A5, 1995

II – Literatura przedmiotu

  1. „Słownik literatury polskiej XIX wieku”, Józef Bachórz, Alina Kowalczykowa, Zakład Narodowy im. Ossolińskich – Wydawnictwo, Wrocław 1991; str.341
  2. ,,Biblioteczka opracowań”, Paweł Stanisławski , Wydawnictwo , Biblioteka Wysyłkowa Lublin 1999 str.23

III – Ramowy plan wypowiedzi

  1. Określenie problemu : Obraz getta w literaturze i filmie
  2. Kolejność prezentowanych argumentów
  • Rozmowy z katem
  • Medaliony
  • Zdążyć przez Panem Bogiem
  1. Wnioski W utworach zawartych w mojej bibliografii przedstawione są dwa obrazy getta. Jeden z perspektywy kata drugi widziany oczyma ofiary.

. Getta zrodziły się z niemieckiego przeświadczenia o konieczności eksterminacji Żydów. Były to zamknięte dzielnice, w których gromadzono ludność żydowską. Getta oddzielone wysokim murem od „normalnego” świata kryły rzeczywistość jak z koszmaru. Getto miało własny zarząd, własna policję, szkoły, szpitale. Lecz to jednak tylko zewnętrzne pozory normalności. Głównymi problemami warszawskiego getta były przeludnienie i głód. Na niewielkiej przestrzeni stłoczono tysiące ludzi, pozbawionych pracy i majątku. Większość Żydów nie miała z czego żyć, a racje żywnościowe były minimalne. Trudno w pełni pojąć, jak straszny głód panował w getcie. Niekiedy prowadził on do przypadków kanibalizmu oraz do utraty wszelkich hamulców moralnych. Bardzo często zdarzały się przypadki, że wyrywano z rąk jedzenie małym dzieciom, wówczas zupy dla maluchów trzeba było dzielić w asyście policji. Lekarze w gettach prowadzili badania nad głodem. W narządach człowieka i w jego psychice zachodziły nieodwracalne zmiany. Ludzie stawali się ospali, senni, z apatii wyrywał ich jedynie widok jedzenia. Tak przykry i zarazem wstrząsający jest obraz getta.