Prawne podstawy bezpieczeństwa – zagadnienia definicyjne i wprowadzające I. Prawo międzynarodowe, europejskie i krajowe wobec problematyki bezpieczeństwa Bezpieczeństwo jest kategorią abstrakcyjną i funkcjonuje wyłącznie w teorii oraz w mowie potocznej – w praktycznej działalności tzw. podmiotów bezpieczeństwa funkcjonuje z przymiotnikiem, określającym kogo personalnie lub jakiego obszaru podmiotowo lub przedmiotowo dotyczy. Do podmiotów bezpieczeństwa można zaliczyć: a) podmioty prawa międzynarodowego (w tym państwa oraz organizacje międzynarodowe) b) podmioty życia społecznego c) narody (grupy etniczne) d) jednostki Bezpieczeństwo jest jednocześnie:

• „ stanem ” – chodzi o jego wymiar, skalę trwałości, zasięg terytorialny itp.;
• „ procesem ” – chodzi o nieustanne kształtowanie i umacnianie bezpieczeństwa, określające zarazem jego dynamikę, o której najlepiej świadczy stale rosnący jego zakres podmiotowy, przedmiotowy i przestrzenny. Ryszard Zięba – podział bezpieczeństwa według następujących aspektów:

1. podmiotowego : bezpieczeństwo narodowe i bezpieczeństwo międzynarodowe;
2. przedmiotowego : bezpieczeństwo polityczne, wojskowe, gospodarcze, społeczne, kulturowe, ideologiczne, ekologiczne, informacyjne itd.;
3. przestrzennego : bezpieczeństwo personalne (dotyczące indywidualnych ludzi – osób), lokalne (państwowo-narodowe), subregionalne, regionalne (koalicyjne), ponadregionalne i globalne (uniwersalne);
4. czasu : stan bezpieczeństwa i proces bezpieczeństwa;
5. sposobu organizowania : indywidualne (unilateralne) – hegemonizm mocarstwowy, izolacjonizm, neutralność, niezaangażowanie, sojusze (system blokowy), system bezpieczeństwa kooperacyjnego, system bezpieczeństwa zbiorowego.