Zbrodnia i Kara jest utworem rosyjskiego pisarza Fiodora Dostojewskiego. Początkowo opublikowana została na łamach czasopisma rosyjskiego jako powieść w odcinkach. Powstała w pozytywizmie. Podany fragment pochodzi z części książki jeszcze przed zabójstwem popełnionym przez Raskolnikowa. Mówi o tym, jak Rodion wpadł na pomysł zabójstwa starej lichwiarki: Alony Iwanowny. Podany jest opis tej postaci i zdanie innych ludzi na jej temat. Uważali ją za okrutnie bogatą, jednak złą kobietę, która nie szanowała ludzi i byłą bardzo restrukcyjna. Narrator jaki występuje w tej powieści to narrator trzecio osobowy, wszechwiedzący, który jednak nie faworyzuje zadnej ze stron. W podanym fragmencie występuje Raskolnikow, były student prawa, który właśnie wraca od lichwiarki, biedak, który mieszka w małej klitce i utrzymuje się głownie dzięki pomocy matki i siostry oraz oficer i nieznany student, którzy rozmawiają ze sobą na temat Alony.Poruszają oni wątek zabicia Iwanowny co nie byłoby takim złym czynem i przyczyniłoby się do dobra wszystkich.Akcja dzieje się w Petersburgu,latem 1865 roku. Oficer i student opisują Alonę jako zamożną i przedsiębiorczą kobietę, która bogaci się pożyczając pieniądze na procent. Ma ona również siostrę- Lizawietę, którą bije i wykorzystuje . Ta dwójka usprawiedliwia ewentualne zabójstwo lichwiarki tym, że jej pieniądze można rozdać biednym; mówią również, że jej życie jest warte mniej niż życie wszy, a tylko bardziej szkodliwe. Wiadomo jednak, że oni tylko żartują, bo ich rozważania są czysto teoretyczne, nie zamierzają zabić Alony, wracają spokojnie do gry w karty. Rozmowa, której przysłuchuje się Raskolnikow wywiera na niego duży wpływ. Pomysł, który narodził się w jego głowie przybiera coraz bardziej wyraźne kształty. W słowach oficera i studenta doszukuje się usprawiedliwienia dla swojego planu morderstwa. Uważa, że rozmowa, której się przysłuchuje to znak a nie przypadek. Sam uważa, że lichwiarka jest staruchą, która źle postępuje z ludźmi ; odczuwa do niej odrazę. Motywem popełnienia zbrodni przez Raskolnikowa była przede wszystkim jego bieda i chęć poprawy swojego bytu. Sam był również przekonany o istnieniu dwóch rodzajów ludzi: zwykłych, których funkcją jest głównie rozmnażanie się oraz niezwykłych, mających prawo do przekraczania norm panujących na Ziemi. Sam chciał sprawdzić, do której grupy się zalicza, więc zabójstwo miało być pewnego rodzaju eksperymentem. Chciał również pomóc swojej siostrze, która była w trudnej sytuacji i chciała wyjść za mąż za człowieka, którego nie kochała,a który zapewniły jej dostatnie życie i przez co mogłaby podzielić się pieniędzmi z Rodianem. Zbrodnia miała duży wpływ na dalsze losy Raskolnikowa. Popadł w stan odrętwienia, miał gorączkę, majaczył .Próbował ukryć zbrodnię chowając łupy. Miał również duże wyrzuty sumienia, które doprowadziły go nawet do myśli o samobójstwie. Rozczarował się sobą gdyż wszystko wskazywało na to, że jednak nie należy do ludzi niezwykłych, którym wybacza się zbrodnię. Dostojewski w swym dziele przedstawia różne motywy zbrodni i jej konsekwencja. Pokazuje przede wszystkim, że kara jest naturalną konsekwencją zbrodni i prędzej czy później dosięgnie każdego. W tej powieści autor bardzo krytycznie ocenia ideologie II połowy XIX wieku, czyli przede wszystkim odrzucenie norm moralnych i Boga. Według Dostojewskiego ważne są skutki danej idei, a nie deklarowane cele.