Je z regułami które niegdyś je obowiązywały oraz niemogących się odnaleźć w nowych warunkach. Natomiast drugim powodem jest to że niebyło szans by wdrążyć w praktyce zastosowania. Zapisy były przestarzałe nie zdolne do realizacji odnosiły się do rzeczywistości która nie miała miejsca. Prace nad doktryną podejmowano w „starym stylu” , przygotowywano ją wyłącznie w gronie ekspertów, bez szerszej publicznej dyskusji nad jej projektami. Jednakże Doktryna z 1990 roku jaka by nie była jest pierwszym powojennym dokumentem który określa i deklaruje publicznie wobec własnego narodu, sojuszników oraz społeczności międzynarodowej, podstawowe elementy narodowej strategii obronności Rzeczypospolitej Polskiej i jednocześnie wytyczającym kierunki generalne kierunki polityki obronnej państwa, obowiązujące organy państwowe, podmioty gospodarcze, organizacje społeczne i zawodowe oraz każdego obywatela. Doktryna miała charakter czysto obronny podstawowym założeniem był udział Polski w Układzie Warszawskim tak jak już opisałem wyżej istniał jedynie na papierze jednakowoż wskazuje ze nie będzie brała udziału w obronie Układu Warszawskiego jako że Nasz kraj znajduje się w centralnej części Europy w razie wojny pomiędzy NATO a UW Rzecz Pospolita czy weźmie udział czy nie, będzie zniszczona. Czyli Doktrynę z 1990 roku można zaliczyć jako lustrzane odbicie tego co się działo w ówczesnej Europie czyli o kończący się okres konfrontacji Układu Warszawskiego oraz Organizacją Traktatu Północnoatlantyckiego . W porównaniu do Węzłowych założeń obronnych poprzedniego dokumentu obowiązującego Polskę (wtedy jeszcze PRL) oraz inne państwa UW, nie