Każde państwo posiada własny system kierowania bezpieczeństwem. Do pełnienia tych funkcji powołane są odpowiednie organy, które mają na celu zapewnienie bezpieczeństwa obywatelom, społeczności lokalnej jak i całemu narodowi. Podstawowymi założeniami systemu kierowania bezpieczeństwem państwa jest reagowanie kryzysowe i obrona w czasie wojny. Model takiego systemu składa się z 3 elementów: decydenta, organu doradczego oraz stałego organu sztabowego. Decydent przeprowadza konsultacje z organem doradczym, który jak sama nazwa wskazuje, doradza mu w podejmowaniu decyzji, natomiast organ sztabowy składa swoje propozycje decydentowi. W sferze bezpieczeństwa narodowego najwyższy decydent państwowy ma strukturę dwuczłonową. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej oraz Rada Ministrów są dwoma niezależnymi organami konstytucyjnymi które pełnią tutaj władzę wykonawczą. Z Konstytucji RP możemy wyczytać, że zostaje powołana tutaj również Rada Gabinetowa, która nie posiada kompetencji władczych. W czasie pokoju do kompetencji Prezydenta należy zajmowanie się sprawami strategicznymi oraz operacyjnym funkcjonowaniem państwa w warunkach wojny oraz różnych zagrożeń. Konstytucja RP również wyznacza kompetencje prezydenta. Prezydent ponosi odpowiedzialność w razie zagrożenia za koncepcje jakie wprowadził oraz plany funkcjonowania. Do zadań Rady ministrów należy zapewnienie zewnętrznego i wewnętrznego bezpieczeństwa państwa, finansowanie go jak i przygotowanie w sferze bezpieczeństwa. Rada decyduje o tempie, sposobie i zakresie przygotowań sił zbrojnych oraz innych jednostek obronnych w dziedzinie bezpieczeństwa. Parlament razem z Radą Ministrów decydują ile pieniędzy przeznaczą na obronność kraju. Biuro Bezpieczeństwa Narodowego jest organem wykonującym zadania z zakresu bezpieczeństwa i obronności. Realizuje ono powierzone przez Prezydenta RP zadania z zakresu wypełnianych funkcji. Kompetencje Ministra Obrony Narodowej są bardzo rozległe, i trudne do zrealizowania. Jest on koordynatorem pozamilitarnych spraw obronnych w państwie oraz szefem sił zbrojnych. Powoływanie Naczelnego Dowódcę Sił Zbrojnych nie jest takie proste , ponieważ taka osoba nie może być nominowana podczas wojny. Proces ten powinien zacząć się w czasie pokoju, a zakończyć formalnie może się podczas wojny. Taka osoba już wcześniej powinna być przygotowana do pełnienia tych funkcji, snuć plany i strategie. W czasie kryzysu w odniesieniu do procesów decyzyjnych, organy władzy publicznej funkcjonują tak jak do tej pory, ale biorą tutaj pod uwagę kilka reguł które zostają wprowadzone w zależności od skali zagrożenia. Może zostać wprowadzony stan nadzwyczajny, ale nie musi. W stanie tym możemy wyróżnić: stan klęski żywiołowej, wyjątkowy oraz wojenny. Niestety brakuje tutaj odpowiednich ustaleń systemowych odpowiednich do poszczególnego stanu. Powinien być to jeden zintegrowany system , który różnie działałby w odmiennych sytuacjach. Najważniejszym w państwie organem doradczym jest Rada Bezpieczeństwa Narodowego. Funkcjonuje ona wedle reguły i okolicznościowo ustosunkowuje się do problemów jakie się pojawiły. Powinna ona wspierać Prezydenta RP w kierowaniu bezpieczeństwem państwa. Organ sztabowy nazywano „strategicznym centrum” , niestety w dzisiejszych czasach takiego centrum brak. Organ ten powinien zajmować się uporządkowaniem zajęć strategicznych w dziedzinie bezpieczeństwa. Odpowiednia osoba powinna monitorować i koordynować realizację podjętych decyzji, niestety taka osoba nie istnieje. Podsumowując, stwierdzam, że struktura i zadania systemu kierowania obroną narodową odgrywają bardzo ważną rolę w odpowiednim funkcjonowaniu państwa. Co prawda system naszego kraju nie jest do końca dopracowany, ale ciągle idziemy w kierunku doskonalenia go. Obywatele mają większe poczucie bezpieczeństwa w kraju w którym wiedzą, że są wyznaczone odpowiednie jednostki które dbają o bezpieczeństwo i obronę kraju.

Bibliografia: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej, art.131; 141; 146; S.Koziej Kierowanie Bezpieczeństwem Narodowym ; Warszawa/Ursynów 2008 skrypt internetowy Ministerstwo Obrony Narodowej, Strategia Obronności Rzeczypospolitej Polskiej Strategia sektorowa do Strategii Bezpieczeństwa Narodowego Rzeczypospolitej Polskiej Warszwa 2009