Pierwszą bohaterką jaką przedstawię w swojej prezentacji będzie postać Antygony, stworzonej przez Sofoklesa. Bohaterka prezentuje w swoim postępowaniu odwagę, stanowczość, jest także osobą dumną, porywczą, zdecydowaną i energiczną. Te cechy charakteru decydują o tym, że buntuje się przeciwko zakazowi Kreona, który uznaje za sprzeczny z własnym sumieniem i braterską miłością, broni swoich racji, nawet jeśli ma ponieść za to najwyższą cenę. Podobnie żal jest jej Ismeny, nie chce, aby siostra cierpiała wraz z nią, skoro nic nie zawiniła. Antygona reprezentuje postawę osoby, które zawsze postępuje zgodnie ze swoimi zasadami, choćby te zasady miały mieć dla niej tragiczne skutki. Antygona, córka i siostra królewska, jest pełna dumy rodowej. Pogrzebanie zwłok brata traktuje jako swój obowiązek, uznaje prawa boskie za ważniejsze od praw dyktowanych przez władcę ziemskiego. Mając iść na stracenie Antygona załamuje się. Mimo to nie stawia oporu wobec wyroku śmierci. Nie próbuje się usprawiedliwiać, a wręcz otwarcie występuje przeciwko Kreonowi, krytykując wydane przez niego rozporządzenie, które uznaje za niezgodne z wolą bogów. Niestraszny jej potencjalny wyrok Kreona:

„Wiem, że mam umrzeć. Bo jakżeż inaczej? I bez rozkazu twego! A że trochę Wcześniej śmierć przyjdzie, to tylko zysk dla mnie Otwarcie nazywa także Kreona głupim A jeśli ci się zda, że głupstwo robię, Nic to - głupiemu wydawać się głupią”

Jest więc symbolem wytrwałości oraz walki w obronie ludzkiej godności, wolności, tradycji i praw boskich. Uważam, że postać wykreowana przez Sofoklesa była jedyną kobietą, która potrafiła przeciwstawić się najwyższej władzy w słusznym celu. Niestety jej duma i stanowczość nie zostały docenione. Nie przedstawił jednak Sofokles Antygony jako fanatyczki, bezwzględnie postępującej zgodnie ze swoimi zasadami. Nie jest ona pozbawiona delikatniejszych uczuć, wrażliwości - gdy idzie na stracenie, płacze, ale nie nad sobą, ale nad losem swoich najbliższych. Rodzina jest więc dla niej najważniejsza, ważniejsza niż władza i ryzyko własnej śmierci. Nie jest negatywnie nastawiona do Kreona, jej zamiarem nie był bunt sam w sobie - po to, aby po prostu sprzeciwić się władcy. Jak sama mówi:

„Współkochać przyszłam, nie współnienawidzić”