Granica jest to powieść psychologiczna Zofii Nałkowskiej. Narrator w tym utworze jest trzecioosobowy, ponieważ opisuje co widzi. Opisuje on różne punkty postrzegania bohaterów przez innych bohaterów i przedstawia te postawy w sposób obiektywny, gdyż nie wyraża własnej opinii na ten temat.

Zenon uważał że Justyna jest ulubienicą matki a jej wygląd nie wskazuje na jej niski status społeczny. Zauważył że matka ma dobre stosunki z Justyną. Kiedy już Zenon układa sobie życie z Elżbietą Justyna staje się w jego oczach służąca, dziewczyna miła która budzi jedynie współczucie a nie jak kiedyś pożądanie. Chce się jej pozbyć, ponieważ jest dla niego natrętną kochanką. Justyna jest gotowa z miłosci zrobić dla niego wszystko. Czuje się samotna, opuszczona po śmierci matki i po tym jak Zenon już jej nie chce. Wkrótce staje się w jego życiu tą drugą tworząc trójkąt miłosny z Elżbietą, która jest ważniejsza dla Zenona. Elżbieta postrzega Justynę negatywnie, jako prostą dziewczynę, pospolitą służącą. Wie jednak że jest ona bliska Zenonowi ze względu na dziecko które maja razem. Ma świadomość tego ze Justyna ma większe prawo do niego.

Justyna w oczach pani Ziembiewiczowej jest osobą pełną zalet, wyjątkową oraz atrakcyjną. Podkreślając jej zalety próbuje połączyć Zenona ze służącą, zachęcając do romansu. Zenon sam dostrzega jej urodę, jednak zastanawia go podejście matki do Justyny. Nie rozumie skąd u niej zachwyt ta dziewczyna.

Postrzeganie Justyny przez Zenona jednak się zmienia. Widzi w niej tylko służącą, jednak potem przypomina sobie że łączył ich romans który stawał mu na drodze do szczęścia z Elżbietą. Mial jednak świadomość tego że w pewnym momencie swego życia, czyli po śmierci matki, była ona samotna i cierpiąca dlatego jej pomógł. Zenon rozumie że powtórzył błędy ojca wdając się w romans ze służącą, zdradzając tym Elżbietę. Jednak tłumaczy się sam przed sobą że ta sytuacja była pomocą dla dziewczyny którą los okrutnie doświadczył kiedy to zmarła jej matka i straciła pracę. Od Elżbiety oczekiwał zrozumienia mimo że czuł się winny calej tej sytuacji. Opisując jej to cale zajście postrzega to jako coś wyjątkowego a nie tylko jako romans, gdyż dla niego nie było to aż takie zle.

Elżbieta Justynę zna z opowieści Zenona który przedstawił ją jako wyjątkową osobę. Justyna dla Elżbiety jest prostą i pospolitą służącą. Wie że Zenon w jej opisie sprowadzał ją do ideału. Elżbieta będąc kobietą zranioną i zdradzoną dostrzega w niej zło. Jest dla niej dziewczyną kłamliwą i prostacka. Jednak czuje się odpowiedzialna za nią, pomaga jej kiedy Justyna zachodzi w ciążę z Zenonem. Rozumie troskę męża wobec Justyny i jej dziecka. Mimo wszystko czuje się skrzywdzona oraz upokorzona przez zdradę męża z prostą i nieszczęśliwa kobietą.

Z bezgranicznej miłości do Zenona była gotowa na wszelkie poświęcenia i wyrzeczenia. Wierzyła że on jej pomoże, że ją obroni przed trudnościami życia. Justyna jednak nie chciała by Zenon się dla niej poświęcił i dla jego dobra pozbyła się niechcianej przez niego ciąży. Po tym wszystkim Justyna z poczucia krzywdy i nieszczęścia probuje zabić Zenona.

Nigdy nie ma jednoznacznej oceny człowieka, zawsze jest ona inna zależnie od tego kto ją wygłasza. Ukazane w powieści różne spojrzenia na bohaterów powodują że jesteśmy w stanie dostrzec czynniki wpływające na ich zachowania. Widać jak różnie, z innych punktów widzenia, wyglada na przykład zachowanie Zenona wobec Justyny. Zenon swoją sytuację ocenia jako wyjątkową ponieważ spotkał wrażliwą dziewczynę której tylko pomógł. Jednak romansu ze służącą nic nie usprawiedliwia. Cała ta sytuacja kończy się tragedią kiedy Justyna probuje zabić Zenona.