“Makbet” to najpopularniejszy dramat Szekspirowski napisany w epoce renesansu. “Nie-boska komedia” jest najciekawszym utworem Zygmunta Krasińkiego z epoki romantyzmu. Na podstawie podanych fragmentów postaram się dokonać interpretacji podanego tekstu, przedstawić jaką funkcję pełnią postacie fantastyczne i zwrócić uwagę na ich wpływ na dalsze losy bohaterów.

 W Akcie pierwszym akcja toczy się na wrzosowisku przed burzą. Ukazane jest spotkanie trzech wstrętnych, odrażających wiedźm, które są siostrami. Rozmawiają o swoich szatańskich pomysłach, które zrealizowały. Wiedźmy oczekują wizyty Makbeta, chcą wdrożyć w życie głównego bohatera swój niecny plan. Jedna z czarownic zauważyła, że zbliża się Makbet. Nagle słychać było dźwięk trąb.  Następnie wiedźmy wypowiedziały zaklęcie. Wracający Magbet wraz z przyjacielem Banquo z wojny zauważył trzy wiedźmy w dziwacznych szatach. Od razu spostrzegł, że nie są to ludzkie istoty, nie wiedział też, z czym lub z kim mają do czynienia. Powątpiewał w płeć wiedźm. Makbet nakazał by dziwne istoty się przedstawiły. Siostry przywitały go z zachwytem i przepowiednią.  Czarownice wywróżyły Makbetowi panowanie w zamku Glamis, hrabstwie Kawdoru i wreszcie królowanie w całej Szkocji.  Banquo dziwił się zachowaniem Makbeta, który nie cieszył się z tak zaszczytnych  słów, po czym zapytał wiedźmy, dlaczego jego nie powitały w ten sposób. Czarownice pozdrowiły więc i Banqua. Przepowiedziały mu, iż zostanie ojcem królów. Głównego bohatera najbardziej zdziwił fakt, że ma zostać królem. Gdy rozkazał czarownicom odpowiedzieć na pytanie, skąd mają takie informacje wiedźmy zniknęły.                                                                                                                           Banquo jest przyjacielem Makbeta. Zazdrości swojemu towarzyszowi i też próbuje się dowiedzieć swojej przepowiedni. Dowiaduje się, że jest szczęśliwszy od Makbeta, jednak nie potrafi tego zrozumieć.                                                                                                                                                                                                                                  Makbet-to wierny rycerz króla Dunkana wracający z wyprawy wojennej. Na początku nie zdaje sobie sprawy, że z przepowiedni wiedźm nie wyniknie nic dobrego. Trzy czarownice możemy porównać do wyroczni, gdyż mężczyźnie nie uda się uciec od przepowiedni. Rządza władzy popchnie go do wielu zabójstw. Jednak na końcu okaże się, że jego czyny nie były tego warte. Zostanie ukarany za wszelkie krzywdy, które wyrządził. Przepowiednia wiedźm doprowadziła do tego, iż Makbet myślał tylko o sobie. Był w stanie zrobić wszystko, byle tylko dostać się do władzy. W konsekwencji zabija swojego przyjaciela i wielu innych ludzi, którzy staneli mu na drodze.                                                                                                                              Postaciami fantastycznymi w tym utworze są wiedźmy, które przepowiadają przyszłość. Pokazują ciemną stronę  ludzkiej natury, i to co człowiek potrafi zrobić by dostać się do władzy.

Przejdę teraz do interpretacji kolejnego fragmentu, a mianowicie “Nie-boskiej komedii”. Głównym bohaterem jest książę Henryk arystokrata, który ma żonę Marię. Scena rozgrywa się po ślubie Henryka i Marii. Gdy w domu małżonków pojawia się dziewica, która jest uosobieniem piękna i poezji. Najpierw fascynuje, a potem uwodzi. Żona postrzega ją jako blade widmo, nieboszczkę. Mąż jednak widzi w niej piękno, poetyckie marzenia, jest nią zachwycony. Dziewica uwodzi męża i wspólnie odbywają lot pośród pięknych krajobrazów. Henryk podejmując taki wybór zostawił swoją żonę i syna. Niestety szybko przekonuje się o fałszywości uroku. Dostrzegł, iż zjawa jest złudzeniem, ujrzał jej brzydotę. Przez swoją głupotę doprowadza swoją żonę do śmierci, a swojego syna do ślepoty. Zaczyna wzywać Boga i prosi o ratunek. Ma świadomość porażki, lecz niestety już nie da się nic naprawić.

 Postacie z innych światów miały ogromny wpływ na dalsze losy bohaterów. Są wcieleniem zła, ujawniają ciemną stronę ich natury. Hrabia Henryk do końca dążył do swoich chorych ambicji jak Makbet.