Podstawowym środkiem obrony narodowej są siły zbrojne, których strukturę strategia wojskowa określa jako wybór środków właściwych i koniecznych do obrony Polski oraz realizacji zadań obrony wspólnej NATO. Każde państwo z racji swojego położenia geopolitycznego i celów politycznych ma własne pod względem charakteru, wielkości i strategii siły zbrojne, będące jego atrybutem państwowym i narodowym. Strategia wojskowa przy wyborze właściwych i koniecznych środków obrony Polski oraz obrony wspólnej NATO uwzględnia: • cele i zadania sił zbrojnych ustalone przez politykę bezpieczeństwa Polski oraz Traktat Północnoatlantycki; • geopolityczne położenie Polski w sąsiedztwie dwóch potężnych sąsiadów; • doświadczenia z historii Polski i tradycji wojskowej; • współczesny poziom techniki wojskowej; • doświadczenia ze współczesnych wojen i konfliktów oraz działań nieorężnych wojsk; • potencjał ludzki, ekonomiczny i terytorialny. Polskie siły zbrojne dzielą się na dwie części (wojska operacyjne i wojska obrony terytorialnej) i trzy rodzaje (wojska lądowe, siły powietrzne i marynarkę wojenną). Obronna struktura sił zbrojnych w przeciwieństwie do ofensywnej, gdzie występują jedynie wojska operacyjne (interwencyjne, ekspedycyjne, uderzeniowe), składa się z dwóch komponentów: wojsk obrony terytorialnej i wojsk operacyjnych.