Autorzy artykułu analizują rolę odgrywaną przez audytorium w programach typu talk – show oraz definiują ten gatunek telewizyjny. Wyjaśniają jak publiczność wpływa na postawę prowadzącego program i zaproszonych gości, a także porządkują składniki dominujące w badanym gatunku. Paweł Fabijański i Ewa Ficek łączą pojawienie się talk - showów w polskiej telewizji z rozwojem kultury angloamerykańskiej, rosnącą potrzebą mówienia i słuchania o problemach intymnych oraz koniecznością przełamywania tabu kulturowego. Autorzy dokonują przeglądu badań nad kulturą masową i dochodzą do wniosku, że w polskich talk-showach nie ma jednego, dominującego elementu, który zwraca uwagę publiczności. Badacze podzieleni są w tej kwestii między atrakcyjnością tematu programu, a charyzmą prowadzącego wywiad. Publiczność jest najważniejszym obiektem badań autorów. Jej rola jest ograniczona przez wiele czynników, jednak niezbędna w tym gatunku telewizyjnym. Autorzy ilustrują przykładami różnicę w charakterze pytań zadawanych ekspertom w danej dziedzinie i osobom anonimowym, uczestniczącym w rozmowie. Wystąpienia specjalistów i autorytetów mają na celu podniesienie wiarygodności programu w oczach telewidza, natomiast wypowiedzi zwykłych ludzi prowokują odbiorców do zastanowienia się nad tematem i wyrażenia własnej opinii. Dyskusja z udziałem publiczności może też stanowić swego rodzaju sondaż, pozwalający wybadać zdanie ogółu społeczeństwa. Obecność osób trzecich podczas prowadzenia rozmowy nie ma wpływu na ich sens, oddziałuje jednak na ogólny kształt programu. Uczestnicy starają się dbać o język wypowiedzi i zyskać przychylność słuchaczy. Autorzy wychodzą z założenia, że obecność publiczności w programach typu talk – show jest niezbędna, ponieważ to ona przesądza o odmienności tego gatunku. Widownie uznaje się za przedstawicieli społeczeństwa, którzy na dany temat prezentują swoje opinie i argumenty.