Słowa -klucze: poeta ingeruje w obszar reguł językowych, odznaczających się dużym stopniem stabilności (związki gramatyczno-składniowe); każdemu repertuarowi „słów-kluczy” przysługuje właściwy krąg skojarzeń, pełnią więc rolę haseł wywołujących w umyśle odbiorcy dyspozycje do określonych odczuć i wyobrażeń, często wieloznacznych; pola znaczeniowe poszczególnych słów-kluczy zachodzą na siebie i to w różny sposób. Kazimierz Wyka całość słownictwa poety podzielił na dwa opozycyjne szeregi: o tonacji dodatniej, a więc słów związanych z jego dyspozycją do mito- i fantazjotwórstwa, oraz ujemnej, w czym przejawia się tendencja do zaangażowania. Kontekstem, do jakiego odsyłają zastosowania poszczególnych słów u Baczyńskiego bywa twórczość innych pisarzy: Słowackiego, Norwida, Miłosza, Czechowicza, Zagórskiego, Sebyły. Do ulubionych chwytów poety należą inwersje. Związki pomiędzy poszczególnymi częściami zdania są źle oznaczone, co przy składni eliptycznej, operującej całym szeregiem zdań wtrąconych o strukturze niezależnej od zdania głównego, przy stałym a niezauważalnym przejściu autora od mowy zależnej do niezależnej, poważnie utrudnia uchwycenie sensu globalnego. Przykłady słów-kluczy: sen, woda, wiatr, anioł, miecz, rzeźbić, kształt itd.