Utwór ten można zaliczyć do liryki inwokacyjnej. Pierwsza zwrotka wskazuje adresata tekstu. Słowo „Panie”, bez wątpienia może być zastąpione przez Boże. Treść ma charakter modlitewny, dziękczynny. To podziękowanie kierowane do Stwórcy za świat piękny i tak bardzo różnorodny, a także za możliwość poznania samego siebie. Jest to również modlitewna prośba o zdolność pokory wobec świata, poznania i zrozumienia radości i cierpień innych ludzi. Słowa modlitwy jakimi posługuje sie Pan Cogito są barwne, przesycone poezją. Czasem nawet wyziera z nich oryginalność (tautologia), czasem są to łacińskie cytaty. Wszystko to wskazuje na to, iż to modli się człowiek wykształcony, oczytany, obeznany z kulturą. Pan Cogito jest niezwykłym Podróżnikiem. Nie jest jednak zwykłym turystą zadowalającym się obejrzeniem najsłynniejszych muzeów, pomników czy reklamowanych przez przewodniki turystyczne miejsc. Jego wędrówka ma znaczenie symboliczne. Homo viator poznaje , odkrywa świat i sam siebie. To Wędrowiec, który przemierza światy, kultury i cywilizacje, by zrozumieć, nauczyć się i poznać. To także człowiek niesłychanie ciekawy świata. Chce poznać miejsca, ludzi. Jest ponadto bardzo tolerancyjny, otwarty na innych, łatwo mu nawiązać kontakty z ludźmi, a przy tym jest wrażliwy na piękno miejsc. Jest jednak mimo wszystko świadomy, że tkwi w nim egoizm, tchórzostwo, chęć, by podporządkować sobie innych ludzi lub żyć ich kosztem.