„ludzie bezdomni” - tytuł powieści s. żeromskiego jest wieloznaczny. Przedstawia temat utworu i ukazuje ludzi bezdomnych jako osoby, które nie mają dachu nad głową. Problem bezdomności jest znacznie szerszym pojęciem. Dom to nie tylko mieszkanie, to symbol rodziny, stabilizacji i spokoju. Bohaterowie utworu są ludźmi samotnymi, zagubionymi, którzy nie mogą odnaleźć swojego miejsca na ziemi Najważniejszym bohaterem całego utworu jest doktor Tomasz Judym. Młody, ambitny człowiek. Mimo przeciwności losu zdobywa wykształcenie i zostaje lekarzem, który czuje się odpowiedzialny za najniższą klasę społeczną. Kieruje się współczuciem i chęcią pomocy biednym, ale nie znajduje zrozumienia i poparcia wśród innych lekarzy. Nie może pogodzić swojej pracy z własnym szczęściem, odrzuca miłość do Joanny. Staje się samotnikiem z wyboru. Jego bezdomność polega na rezygnacji z własnej rodziny i domu na rzecz utopijnych idei. Uważa, że tylko jako człowiek samotny może realizować swoje posłannictwo. Człowiekiem bezdomnym w utworze jest także inżynier korzecki; dawny przyjaciel Tomasza. Był w ciągłej rozterce. Miał dom i dobra materialne, ale nie był szczęśliwy,nie potrafił odnaleźć swojego miejsca i sensu życia. Popełnił samobójstwo uciekając od problemów życia codziennego. Samotność i brak ogniska domowego sprawiają, że „bezdomna” jest też joanna podborska. Gdy była mała straciła rodziców i musiała zaopiekować się młodszym bratem. Aby zarobić pracowała jako nauczyciel udzielając korepetycji. Później została guwernantkom Natalii i Wandy Orszeńskich i towarzyszką pani Niewadzkiej. Zakochała się w Tomaszu, chciała mieć dom i szczęśliwą rodzinę u boku doktora, któremu chciała pomagać w pracy. Bezdomnymi są także Leszczykowski i Wiktor Judym, którzy przebywają poza granicami kraju. Leszczykowski to kupiec znad Bosforu. Dzięki swojej pracowitości dorobił się dużego majątku, ale nie mógł powrócić do kraju. Wiktor Judym natomiast był robotnikiem, który wyjechał z ojczyzny w poszukiwaniu pracy, by zapewnić lepszy byt rodzinie. Obydwoje nie zaznali stabilizacji w życiu, a ich bezdomność to tułaczy los z daleka od ojczyzny. Stefan Żeromski ukazuje bezdomność jako złą sytuację materialną klas społecznych. Szczególną uwagę zwraca na los chłopów i ich rodzin zamieszkujących Cisy. Byli pogardzani i wykorzystywani, nikt się nimi nie zajmował, nikogo nie obchodził ich los. Gdy chorowali nikt nie zapewniał im opieki. Robotnicy folwarczni pracowali w nieludzkich warunkach i nie mieli lepszego bytu. Autor w swoim utworze podzielił bezdomność na 3 rodzaje: bezdomność społeczną ludzi, którzy przez przeciwności losu zmuszeni są do życia o własnych siłach (Joanna Bodborska) oraz na tych, którzy dzięki wykształceniu wybili się ponad swoją klasę społeczną i nie mogą odnaleźć się w nowym środowisku (Tomasz Judym); bezdomność państwową i narodową, poprzez tułaczkę z dala od ojczyzny (Leszczykowski, Wiktor); bezdomność w sensie egzystencjalnym – niemożność odnalezienie miejsca na świecie (Korzecki)