
rusyfikacja
Rusyfikacja było to proces, którego celem było całkowite wynarodowienie Polaków poprzez: wprowadzenie obyczajów, języka rosyjskiego, religii prawosławnej oraz ujednolicenie aparatu administracyjno-państwowego z rosyjskim. Rusyfikacja przeprowadzana była po rozbiorach Polski, największe nasilenie miała miejsce po klęsce powstania styczniowego. Przebieg rusyfikacji po powstaniu listopadowym Upadek powstania listopadowego spowodował nasilenie represji wobec Polaków. Car Mikołaj I nominował na księcia warszawskiego i namiestnika Iwana Paskiewicza, który okupował wraz ze swym wojskiem Królestwo Polskie. Od tego momentu polskie urzędy cywilne i wojewódzkie podlegały pod rosyjskich naczelników.
Rusyfikacja było to proces, którego celem było całkowite wynarodowienie Polaków poprzez: wprowadzenie obyczajów, języka rosyjskiego, religii prawosławnej oraz ujednolicenie aparatu administracyjno-państwowego z rosyjskim. Rusyfikacja przeprowadzana była po rozbiorach Polski, największe nasilenie miała miejsce po klęsce powstania styczniowego.
Przebieg rusyfikacji po powstaniu listopadowym
Upadek powstania listopadowego spowodował nasilenie represji wobec Polaków. Car Mikołaj I nominował na księcia warszawskiego i namiestnika Iwana Paskiewicza, który okupował wraz ze swym wojskiem Królestwo Polskie. Od tego momentu polskie urzędy cywilne i wojewódzkie podlegały pod rosyjskich naczelników. Na Królestwo Polskie nałożono kontrybucje oraz koszty utrzymania stacjonującej 100-tysięcznej armii carskiej. Armia polska została zlikwidowana, uczestników powstania wysłano w głąb Rosji, wcielając ich do armii rosyjskiej na 15 lat. Los powstańców podzielili pozbawieni opieki chłopcy w wieku młodzieńczym, którzy zasilili bataliony dziecięce. Skonfiskowano majątki ziemskie.
W ramach rusyfikacji dążono do zlikwidowania samodzielności Królestwa Polskiego poprzez:
zniesienie przez Mikołaja I konstytucji z 1815 roku
zamianę województw na gubernie
wprowadzenie w 1832 Statutu Organicznego. Zakładał on ograniczenie autonomii Królestwa Polskiego. Zniesiono odrębną koronację cara na króla polskiego, wojsko polskie i Sejme. Pozwolono Rosjanom na piastowanie urzędów w Królestwie i zniesiono niezależność sądów.
podporządkowanie szkolnictwa ministerstwu w Petersburgu,
wprowadzenie stano wojennego, rosyjskiego systemu wag i miar, waluty,
wybudowanie Cytadeli,
zmniejszenie Rady Administracyjnej (wyłączono sprawy szkolnictwa),
zniesienie w 1841 roku Rady Stanu.
Wszystko to miało na celu likwidację aparatu państwowego oraz zacieśnienie zależności Królestwa Polskiego od Rosji.
Polityka cara Mikołaja I pogłębiła feudalną zależność chłopa. Nastąpił zastój w przemyśle. Królestwo Polskie prawie całkowicie utraciło swoją autonomię. System mikołajewski przewidywał rusyfikację kultury i oświaty:
zamknięto uniwersytety w Warszawie i Wilnie,
skonfiskowano zbiory Biblioteki Publicznej,
rozwiązano Towarzystwo Przyjaciół Nauk,
zlikwidowano polskie gimnazja oraz zmniejszono liczbę szkół.
Represje po upadku powstania styczniowego
Kolejny okres represji wobec Polaków nastąpił po upadku powstania styczniowego (1863-1864). Celem władzy rosyjskiej stała się unifikacja Królestwa Polskiego z Rosją na płaszczyźnie politycznej, gospodarczej, kulturowej. Powoli i systematycznie wypierano polskość z Królestwa Polskiego.
Uczestników powstania zsyłano na Syberię. Konfiskowano mienia. Wprowadzono kary pieniężne za noszenie żałoby narodowej i uczestniczenie w uroczystościach propolskich. Zakazano Polakom nabywania majątków ziemskich, mogli je tylko dziedziczyć. Dziewczyny polskie wydawano za Rosjan, a chłopców wcielano do korpusów wojskowych i rozwożono po terenie imperium
W 1867 zlikwidowano Radę Stanu i Radę Administracyjną - rozpoczął się proces unifikacji administracji polskiej z rosyjską. Zmieniono nazwę Królestwa Polskiego na Kraj Nadwiślański, a namiestnika zastąpił generał-gubernator (skupiono władzę cywilną i wojskową w jednym ręku, co było specyficzne dla stanu wojennego). Rosyjskie Ministerstwo Skarbu przejęło zwierzchnictwo nad Bankiem Polskim, który zresztą w roku 1885 zamknięto. Zwiększono liczbę guberni z pięciu do dziesięciu. Rosyjscy urzędnicy otrzymywali majątki zabrane Polakom.
Ważnym narzędziem rusyfikacji była surowa cenzura. Poddawano jej wszystkie książki i czasopisma wychodzące w zaborze rosyjskim. Obowiązywał nadzór policyjny nad działaczami oświatowymi, księgarniami i bibliotekami. W sądach i urzędach, szkołach nakazywano używać języka rosyjskiego. Polacy i katolicy nie mieli dostępu do stanowisk w administracji i instytucjach.
Aleksander Apuchtin wprowadził w szkołach na terenie Kraju Nadwiślańskiego system donosicielstwa wśród uczniów. Zlikwidowano Szkołę Główną (1869 r.), a na jej miejsce wprowadzono Uniwersytet Warszawski z językiem rosyjskim jako wykładowym. Generalnym celem rusyfikacji było dążenie do wzrostu analfabetyzmu u Polaków poprzez zmniejszanie liczby szkół.
Represje nie ominęły także Kościoła katolickiego. Konfiskowano zbiory kościelne, zamknięto 129 klasztorów. Księży zsyłano na Syberię bądź zabijano. W 1867 Kościół katolicki podporządkowano Kolegium Rzymskokatolickiemu w Petersburgu. W 1875 roku zlikwidowano Kościół unicki, a unitów (grekokatolików) przymusowo nawracano na prawosławie.
