W krajach Azji partie komunistyczne tworzyły model państwa socjalistycznego według własnej narodowej koncepcji zastosowania marksizmu do specyficznych warunków azjatyckich. W wielu dziedzinach naśladowano wzorce radzieckie i praktykę rozprawiania się z przeciwnikami ustroju. Ucisku dyktatorskiego nie zmniejszano w miarę upływu czasu i stabilizowania państwa, a wręcz przeciwnie zaostrzano, jak to wystąpiło w Chinach w okresie tzw. rewolucji kulturalnej w latach 1966-1974 oraz w Wietnamie po zjednoczeniu kraju w 1975 r. Systemy ustrojowe państw azjatyckich stały się mieszaniną totalitaryzmu stalinowskiego i autorytaryzmu azjatyckiego. Najbardziej jaskrawo przejawy rządów dyktatorskich występują w reżimie ograniczania praw i swobód obywatelskich oraz wolności politycznych w życiu publicznym. Partia komunistyczna pozostaje jedyną, monopolistyczną siłą rządzącą, posługującą się ideologią marksizmu zinterpretowanego przez czołowych ubóstwianych przywódców. Nie dopuszcza się przejawów pluralizmu poglądów i organizacji w życiu politycznym, ale zezwala się na wprowadzanie instytucji gospodarki rynkowej i przyswajanie cywilizacji dominującej w gospodarce narodowej. Państwo socjalistyczne w Korei Północnej jest zbudowane i rządzone według ortodoksyjnego modelu socjalizmu stanowiącego mieszaninę idei utopijnego socjalizmu i autarkii azjatyckiej. Reżim nie dopuszcza idei cywilizacji ludzkiej w sferze urządzenia życia zbiorowego i przyznania swobód ludzkich. System kultu wodza i monopolistyczny sposób rządzenia przez kadrę partyjną jest swoistą władzą totalitarno-autorytarną.

Na Kubie państwo socjalistyczne stanowi organizację polityczną zorganizowaną na ideałach marksizmu i swoistej filozofii politycznej Fidela Castro – twórcy i przywódcy tego państwa. Władza publiczna jest nastawiona na stałe działania w obronie wolności wyspy i ideałów rewolucji. Reżim autorytarny jest organizacją sprawnie zorganizowaną od góry do dołu i wspierany przez ludność dostrzegającą niebezpieczeństwo zagrożenia narodowego. Świadomość tę rozpowszechniają przywódcy rewolucji, a masy ludowe zdołały sobie ją przyswoić oraz w większości uznać za przejaw realnie występujących stosunków politycznych w kraju.

Przedstawione państwo socjalistyczne jest wytworem rewolucyjnego ruchu robotniczego, którego ideolodzy przedstawili szlachetną wizję państwa i społeczeństwa graniczącą z utopią oraz odbiegającą od głównego nurtu cywilizacji dominującej. Weryfikacja tych ideałów w życiu nie sprawdziła się w pełni, mimo głoszenia wielu słusznych idei i wartości ideologicznych. Państwa tego systemu stanęły przed dylematem: zrezygnować z tego eksperymentu społecznego lub dokonać głębokiego przewrotu w jego realizacji. Praktyka społeczna rodzi odpowiedzi.