Henry Fayol (1841 – 1925) – pierwszy prekursor naukowej organizacji pracy, jako pierwszy usystematyzował postawy kierowników, górnik. Przyczyną powstania naukowej organizacji pracy była potrzeba szukania wskazań do kierowania organizacjami złożonymi. Uważał, że kierowanie nie jest sprawą osobistego talentu, ale umiejętnością, której każdy może się nauczyć. Naukowa organizacja pracy została powszechnie uznana dopiero, gdy została przetłumaczona na język angielski (po jego śmierci). Dokonał on podziału działalności gospodarczej na 6 czynności: techniczne : wytwarzanie wyrobów; handlowe: kupowanie surowców i sprzedawanie wyrobów; finansowe: pozyskiwanie i użytkowanie kapitału; ochronne: strzeżenie pracowników i własności; rachunkowe: rejestrowanie kosztów itp.; kierownicze: planowanie – obmyślanie kierunku działania; organizowanie – wprowadzanie planów w życie; rozkazywanie – wyznaczanie zadań pracownikom; koordynowanie – doprowadzenie do harmonijnego funkcjonowania sił ludzkich z materialnymi; kontrolowanie – sprawdzenie przebiegu realizacji planów. Stworzył on 14 zasad zarządzania, które stosowane są do dzisiaj: podział pracy; autorytet: formalny (wynikający z podporządkowania) i osobisty (wynikający z wiedzy, której nie posiada szef); dyscyplina; jedność rozkazodawstwa; jednolitość kierownictwa – operacje muszą prowadzić do jednego celu; podporządkowanie interesu osobistego interesowi ogółu – wszyscy powinni dążyć do określonego celu; wynagrodzenie – powinno być sprawiedliwe dla pracowników i pracodawcy; centralizacja – ograniczenie roli podwładnych; hierarchia – od najwyższego szczebla do najniższego; ład – wszyscy powinni znajdować się na swoim miejscu; odpowiednie traktowanie personelu – właściwe odnoszenie się do personelu; stabilność personelu; inicjatywa; „duch w zespole” – poczucie przynależności do organizacji, duch jedności.

Osiągnięcia klasycznej teorii organizacji: świadomość, że umiejętności kierownicze są niezbędne we wszystkich rodzajach działalności; teza, że u podstaw skutecznego działania kierowników znajdują się możliwe do identyfikacji zasady, których można się wyuczyć.

Ograniczenia klasycznej teorii organizacji: teoria nie przystosowana do współczesnych warunków, czyli niestabilności otoczenia (przepisy, konkurencja); zbyt duża ogólnikowość jak na potrzeby współczesnych złożo