Konrad to główny bohater „Dziadów, cz. III”- Adama Mickiewicza. Powstały one w okresie epoki romantyzmu. Epoka ta wyróżnia się na tle innych artystycznych okresów całkowicie unikalnym, innowacyjnym typem kreowanego bohatera. Bohater romantyczny to z reguły samotnik, buntownik, poeta, patriota, często przeżywa wewnętrzne rozterki. Wszystkie te cechy można przypisać Konradowi. W “III części Dziadów” Adama Mickiewicza pojawia się bohater, który jest wielkim patriotą. Jest to Konrad. Bohater ten jest niezwykłą postacią. W omawianym dziele pojawia się wnikliwy portret psychologiczny wspomnianej postaci, w związku z tym łatwo można scharakteryzować Konrada. Jest to człowiek o cechach bohatera romantycznego, konspiratora oraz poety i proroka. Nie ulega wątpliwości, że Konrad z “III części Dziadów” to typowy bohater romantyczny. Jego osobowość daleko odbiega od przeciętnego człowieka. Towarzyszy mu przekonanie, że posiada moc właściwa samemu Bogu. Konrad czuje, że cierpi za miliony Polaków, chce pozyskać potęgę i moc boskości. Jest to wielki buntownik oraz indywidualista. Jego zamiarem jest samodzielne rządzenie narodem, przywrócenie mu dawnej świetności, jak również ochrona przed niebezpieczeństwem i cierpieniem. Konrad jest przekonany, że w mocy jednostki są losy całego świata, sądzi, że jest w stanie wpłynąć na bieg historii, do tego celu jest potrzebna mu władza samego Stwórcy. Bóg jednak wydaje się niewzruszony na wołanie Konrada, które pojawiają się w Wielkiej Improwizacji. W tej sytuacji rodzi się bunt określany mianem prometejskiego. Konrad sprzeciwia się Bogu, robi to w imię dobra ludzkości. Słowa Konrada są bliskie bluźnierstwom. Słuszne wydaje się spostrzeżenie, że Konrad to konspirator. W jego postawie można dopatrzeć się zachowania samego Mickiewicza, który został ukarany za działanie w nielegalnej organizacji, w ten sposób trafił do więzienia za sprawą Nowosilcowa. Konrad traktowany jest jako poeta. Wielka Improwizacja objawi jego moc twórczą, w tej sytuacji uznaje siebie jako człowieka lepszego od samego Stwórcy, dla którego bliska wydaje się być nieśmiertelność. W tej sytuacji chce posiąść władzę wpływania na umysły ludzkie. Poezja Konrada potrzebuje werbalizacji. Najpierw rodzi się w jego duszy. G łówny bohater “III części Dziadów” to także swego rodzaju prorok. Konrad sam siebie uważa za proroka, jednak jest to sprzeczne z wola Boga. Ów bohater posiada moce nadprzyrodzone, jest w stanie przewidywać przyszłość, w rozmowie z samym Stworzycielem czuje się równoprawnym partnerem. Jednak nie możemy o nim powiedzieć, że jest prawdziwym prorokiem, bowiem misja pochodząca od Boga nie była mu przydzielona. Mając na uwadze powyższe rozważania warto zaznaczyć, że postać Konrada z “III części Dziadów” Adama Mickiewicza na stałe zagościła do literatury polskiej, aż do dnia dzisiejszego jest to postać interesująca oraz kontrowersyjna. Dokładna analiza jego postępowania i charakteru pozwala odkryć całą prawdę o jego osobowości. Jednak traktowanie Konrada jako bohatera romantycznego, także konspiratora oraz poety i proroka wydaje się być najtrafniejszym określeniem cech tej niezwykłej i barwnej postaci. Konrad był poetą, człowiekiem wyróżnionym, bacznie obserwowanym przez współwięźniów. Traktowany z szacunkiem, stanowił wzór dla innych. Był ogromnie wrażliwy, a jego choroba (epilepsja) sprawiała, że towarzysze niedoli byli przekonani, iż posiada kontakt zza światem. Bohater często miewał halucynacje i tak było właśnie podczas wielkiej improwizacji. Konrad zdawał sobie sprawę ze swej wielkości i potęgi poety. Był pyszny w wypowiadanych słowach wynosił się ponad wszystko i wszystkich. Mocy, jaką posiadał nikt mu nie dał, on się z nią urodził. Słowa „Ja i ojczyzna to jedno… Nazywam się Milijon – bo za milijony kocham i cierpię katusze…” stanowią najwyższy wyraz indywidualizmu romantycznego podporządkowanego idei patriotyzmu i umiłowania świata. Konrad występował tu jako przedstawiciel całego narodu i wyraziciel pragnień całej ludzkości. Za wszystko zło czynił odpowiedzialnym Boga jako stwórcę i władcę świata. Chciał przejąć od Boga siłę twórczą i rządzić światem tak, aby uszczęśliwić ludzkość i zwrócić wolność swojemu narodowi. Buntując się przeciwko stwórcy odgrywał rolę Prometeusza. Ofiarowywał siebie, ale w zamian pragnął wolności i szczęścia. Poświęcił się w imię dobra innych. Za swą pychę i bluźnierstwa wobec Boga został ukarany opętaniem.niespełniony kochanek w III części “Dziadów” (jest to tak zwana część drezdeńska) przechodzi metamorfozę wewnętrzną - przeistacza się w gorącego patriotę, walczącego o wyzwolenie swojego narodu. Ta symboliczna przemiana zostaje w utworze zaznaczona na dwa sposoby: przez niewytłumaczalne, pozorne samobójstwo podczas godziny rozpaczy w IV części “Dziadów”, oraz przez zmianę imienia w części III. W celi więziennej bohater zapisuje na ścianie: “Umarł Gustaw - narodził się Konrad”. Konrad-poeta nie pogrąża się dłużej w rozpaczy, lecz odnajduje sens swojego życia w poświęceniu i cierpieniu za ojczyznę. Jest przekonany, że należy walczyć z tyranią rosyjskiego zaborcy, dlatego też w Wielkiej Improwizacji zwraca się do Boga z żądaniem przydzielenia mu “rządu dusz”. Konrad wyzywa nawet Boga na pojedynek, a gdy Stwórca nie odpowiada na jego wyzwanie, przeklina Go nazywając “carem”. Walka tego bohatera dramatu romantycznego toczy się już nie o odwzajemnienie miłości, lecz o ogólną, wielką ideę. Jego postawę można scharakteryzować następującymi określeniami: mesjanizm (poczucie dziejowej misji, wcielenie się w mesjasza zbawiającego naród), tytanizm (gotowość podjęcia ogromnego wysiłku w imię idei), prometeizm(zdolność do nadludzkich poświęceń dla powszechnego dobra). Dla sprawy narodowowyzwoleńczej Konrad jest gotów walczyć nie tylko etycznie - posuwa się także do czynów niemoralnych (bluźnierstwo). Jego romantyczny indywidualizm wypływa z wiary w siłę i potęgę poezji, z przekonania o jej niezwykłym wpływie na naród, z nadziei, że poświęcenie jednostki dla ogółu nie pójdzie na marne. Zdając sobie sprawę z tragicznej sytuacji prześladowanych rodaków, Konrad jest gotów “cierpieć za miliony”, ofiarować samego siebie za cenę szczęścia i wolności swojego narodu. Swoje klęski i wątpliwości musi jednak - podobnie jak inni bohaterowie romantyzmu - przeżywać w samotności. Trudno jednoznacznie ocenić efekt dążeń Konrada: z jednej strony nie dostępuje wygranej, gdyż Bóg nie odpowiada na jego wyzwanie, a Polska pozostaje zniewolona. Z drugiej strony jednak trudno mówić o jednoznacznej przegranej, gdyż idea, jaka ożywia działania Konrada, okazuje się w ostatecznym rozrachunku zwycięska. Do końca, mimo zwątpień, zachowuje on wiarę w cel własnego posłannictwa oraz w moc poezji - to powoduje, że trudno by nam było określić go jako bohatera jednoznacznie przegranego, postawionego w sytuacji bez wyjścia. Tym bardziej, że dzięki modlitwie księdza Piotra Konrad wyzwala się z mocy szatana, który skusił go do popełnienia grzechu pychy - wyzwania i przekleństwa rzuconego samemu Bogu.