Istotą Wizji Bezpieczeństwa Międzynarodowego są wyzwania, zjawiska(czynniki), które ją kształtują. Postaram się wymienić poszczególne czynniki wpływające na Wizję Bezpieczeństwa Międzynarodowego, a jeżeli stanowią zagrożenie dla niej, wówczas dodatkowo przedstawię mechanizmy do ich minimalizowania. Jednym z głównych zagrożeń, jest proliferacja broni jądrowej. Owe zjawisko-zagrożenie nasiliło się zwłaszcza po upadku ZSRR, w grudniu 1991. Wówczas, nastąpiło ryzyko wypływu materiałów rozszczepialnych(plutonu, wzbogaconego uranu, toru), oraz technologii nuklearnych i rakietowych, a także naukowców i kadry technicznej uczestniczących w rozwoju radzieckiego arsenału broni jądrowej, z terytorium byłego ZSRR, zwłaszcza z Białorusi, Ukrainy i Kazachstanu. Te ryzyko było na tyle silne, że byłe republiki radzieckie były niezdolne do efektywnej kontroli swojego potencjału nuklearnego. Ów potencjał był/jest obiektem zainteresowań niektórych państw rozwijających się i ugrupowań terrorystycznych, co jeszcze bardziej potęguje zagrożenie proliferacji broni jądrowej. W jaki sposób się temu zagrożeniu przeciwstawić? Główną siłą zwalczającą ów niebezpieczeństwo stały się kraje Zachodu, zwłaszcza Stany Zjednoczone. To one były głównymi inicjatorkami dokumentów/porozumień międzynarodowych poruszających problematykę przeciwdziałania proliferacji broni nuklearnej, wśród których najważniejsze miejsce ma układ NPT- Układ o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej- z 1968 roku. Układ NPT jasno dzielił te państwa, które mogą posiadać broń nuklearną- wśród nich przede wszystkim USA, ZSRR(do 1991 roku), Rosja(od 1991 roku), Wielka Brytania, Francja, Chińska Republika Ludowa- i na te, nie mające prawa na to. Innymi przykładami dokumentów ograniczających proliferację broni nuklearnej są, m.in. Porozumienie o redukcji i ograniczeniu strategicznych zbrojeń ofensywnych(START I), z 31 lipca 1991 roku, które obligowało Białoruś, Kazachstan i Ukrainę ( czyli te państwa poradzieckie, gdzie potencjał nuklearny dawnego ZSRR-poza Rosją-, koncentrował się najbardziej), w praktyce do przekazania „odziedziczonego” potencjału nuklearnego, w ręce Federacji Rosyjskiej.