Poglądy filozoficzne Horacego posiadały wielką wagę już w antyku. Ówcześni Horacemu bardzo cenili jego spojrzenie na świat, punkt widzenia świata oraz jego mądrości życiowe czy pomysły na życie. Na jego poglądach wzorowali się też starożytni Rzymianie chociaż sam Horacy filozofem nie był. Jednak ideologie stworzone przez Horacego nie zostały zapomniane. Niosą one za sobą treści tak uniwersalne, że mimo upływu czasu prawdy zawarte w twórczości Horacego oraz wypływające z tej twórczości nauki są aktualne po dziś dzień. Horacy miał świadomość tego, że jego dzieła zawierają treści na tyle uniwersalne, że nigdy nie stracą swojej aktualności. Trafnie określają to słowa: „Wybudowałem pomnik trwalszy niż ze spiżu/strzelający nad ogrom królewskich piramid/nie naruszą go deszcze gryzące nie zburzy/ oszalały Akwilon oszczędzi go nawet/ łańcuch lat niezliczonych i mijanie wieków”. Z tego również wynika, że nauki z poezji Horacego są cenniejsze niż oznaki potęgi i mocy władzy królewskiej (piramidy). Horacy mówiąc „non omnis moria” (nie wszystek umrę) wiedział, że pozostawi po sobie pomnik tak trwały, że nic nie będzie go w stanie zniszczyć, bo zostanie on w pamięci nie tylko jemu współczesnych ale także pokoleniom następnym. A pamięć jest pomnikiem niezniszczalnym, bo trwać będzie zawsze. Jedną z ważniejszych wartości jakie cenił sobie Horacy było zdrowie, zaś potępiał bogactwo i wszelki nadmiar dobrobytu. W wierszu: „O co poeta prosi Apollina” wyraża to słowami: „Spraw, niech się cieszę tym, co mam. Niech zdrowie/ Zawsze mi służy…”. W dzisiejszych czasach ludzie, a szczególnie ludzie młodzi, żyją w pogoni za pieniądzem. Na piedestał wynoszą wartość pieniądza, która w gruncie rzeczy jest przemijalna. Jednak mało uwagi poświęcają wartościom duchowym takim jak zdrowie, radość z życia czy miłość. Bardziej cenią wartości materialne aniżeli duchowe. Tak samo dzieje się z wiarą, która w życiu Horacego odgrywa bardzo ważną rolę. Obecnie u większości ludzi w ich życiu nie ma miejsca dla Boga. Są oni tak mocno uwikłani w sprawy dnia codziennego, w pracę, gonitwę za pieniądzem, że nie mają czasu dla Boga, a jeżeli już go znajdą to jest to naprawdę niewielki ułamek. Bóg oraz religia schodzą na dalszy plan. Oczywiście przyczyniają się do tego media raz środki masowego przekazu, które osaczają umysł odbiorcy i pozbawiają go logicznego myślenia podsuwając gotowe wzorce i schematy, do których powinien się dostosować. Można powiedzieć, że manipulują umysłem odbiorcy. Horacy w swoich pieśniach godzi się z losem jaki dał mu Bóg. Wie, że życie jest krótkotrwałe, że każdy człowiek jest kiedyś umrze niezależnie od tego co w swoim życiu robił. Horacy opierał swoje wnioski na przyrodzie. Mówił, że ludzie żyją podobnie jak przyroda. Najpierw się rodzą potem umierają, dzieje się to cyklicznie. Horacy ma świadomość tego, że wszystko, co człowiek zgromadza przez całe swoje życie w chwili śmierci będzie musiał zostawić tu, na ziemi. Horacy również wierzy w życie po śmierci oraz w fakt, że kiedyś będzie trzeba pogodzić się z myślą o śmierci, a to co człowiek zbierał przez całe swoje życie straci jakąkolwiek wartość, gdyż wartości dóbr materialnych są ulotnie, nietrwałe. Jednak ten spokój oraz roztropność z jaką Horacy wypowiada się o istocie i sensie życia zdradzają jego poglądy filozoficzne. Wiąże się to z wyznawaniem przez niego zasad filozofii stoickiej. Epikureizm oraz stoicyzm bardzo widoczne są w twórczości poety. Za stoikami głosi Horacy rozwój rozumu czy intelektu oraz chęć uniezależnienia się od pokus świata. Według tego świat należy przyjmować ze spokojem oraz umiarkowanymi emocjami. Epikureizm zaś jest widoczny w momencie, gdy poeta prosi o spokojna i godną starość (np. „Starość, gdy przyjdzie, niech będzie łagodna i pełna pieśni.”) oraz, gdy mówi, że należy szukać szczęścia w zaspokajaniu przyjemności, czyli umiarze w dobrym oraz braku jakiegokolwiek zła. Mówi o tym jedna z głównych maksym Horacego „carpe diem” co oznacza chwytaj dzień, ciesz się każdą chwilą. Jak widać twórczość Horacego oraz jego poglądy dojrzewały wraz z jego wiekiem. We wczesnej twórczości liczyły się dla poety wartości takie jak: sława, nieśmiertelność, wdzięczność. Jednak z czasem ustatkowało się to. Horacy pod wpływem filozofii epikurejczyków oraz stoików zaczął dojrzewać. Już nie były dla niego ważne bogactwa oraz sława, ale intelekt, zdrowie, spokojna starość oraz zgoda z naturą. Należało stosować się do zasady „carpe diem” czyli cieszyć się każdą chwilą, nawet z tych najmniejszych rzeczy, stosować zasadę „złotego środka” czyli nie walczyć o bogactwa i zaszczyty, ale znaleźć w tym wszystkim umiar oraz wewnętrzną równowagę duchową niezależnie od chwili i sytuacji życiowej w której się znajdujemy. Myślę, że filozofia horacjańska może być pewnego rodzaju wzorem dla nas, współczesnych ludzi. Wysuwa ona na piedestał wartości duchowe, które powinny być w życiu człowieka ważniejsze niż wartości materialne. Jednak z tym jest różnie, gdyż ludzie coraz częściej sięgają do gotowych wzorców postępowań, jakie podsuwają im środki masowego przekazu i nie zwracają uwagi na to co w życiu jest naprawdę istotne. Jednak to jakie wartości będą miały największe znaczenie w życiu człowieka w dużej mierze zależy od indywidualnych wartości jakie każdy z nas ceni, czemu więcej poświęca uwagi, oraz od głosu wewnętrznego, który jest w każdym z nas i podpowiada co mamy zrobić.