W literaturze polskiego romantyzmu dominują utwory o tematyce patriotycznej. Mato związek z ówczesną sytuacją Polski, która, znalazłszy się pod zaborami, ginęła. Wiek XVIII i XIX wypełnione były oczekiwaniem na wolność i pragnieniem posiadania narodowego przywódcy, który prowadziłby naród do tej wolności.

Przykładem patrioty, którego jedyną bronią i zarazem pociechą była własna twórczość, jest Adam Mickiewicz. Stworzył III część Dziadów, która jest odzwierciedleniem tragicznych dziejów Polski. Poeta przedstawił nie tylko dramat polskiej młodzieży, obraz podzielonego społeczeństwa, lecz także pobudki działania głównych bohaterów i ich koncepcje odzyskania niepodległości. Takimi postaciami są Konrad i Ksiądz Piotr. Konrad jest śpiewakiem, poetą. Jego jedyną bronią jest pieśń.

Piotr jest pokornym sługą Bożym, jego orężem jest modlitwa. Obydwaj mają ten sam cel – zbawić ojczyznę, poznać jej przyszłość – lecz jakże odmienne stanowiska : Konrad zdaje sobie sprawę, że jest genialnym poetą, twierdzi, że jego pieśni nie zrozumie zwykły śmiertelnik. A pieśń ta jest przepełniona nienawiścią do ciemiężycieli, chęcią odwetu za krzywdy wyrządzone Polsce. Konrad za wszelką cenę pragnie zemsty, nawet gdyby to miało być sprzeczne z wolą Boga.

„…zemsta, zemsta, zemsta na wroga, / Z Bogiem i choćby mimo Boga” śpiewa w scenie więziennej. Zaczyna bluźnić i dlatego nie poznaje przyszłości kraju. Wydaje mu się, że jest tak wybitną jednostką, że może działać bez pomocy Stwórcy. Twierdzi nawet, że jego pieśń jest godna samego Boga :