Izabela Łęcka była córką Tomasza- zubożałego arystokraty. Mieszkała z nim i Florentyną w kamienicy na Alejach Ujazdowskich. Wychowywana była w niebanalnych luksusach, przez co zatraciła możliwość poprawnej oceny świata i ludzi. Była niepospolicie piękna, gdzie wszystko było oryginalne i doskonałe. Była średniego wzrostu o bardzo kształtnej figurze. Mała gęste blond włosy, prosty nos, odchylone usta, perłowe zęby i piękne niebieskie oczy, które zależnie od nastroju zmieniały barwę. Izabela była świadoma swego uroku i piękna a dodatkowo uważała się za istotę lepszą od innych. Bohaterka nigdy nie zaznała biedy. Jej światem był salon wypełniony pięknymi rzeczami. Będąc piękną kobietą była jednocześnie próżna i zapatrzona w siebie. Wiedziała jakie wrażenie jej uroda wywiera na mężczyznach, dlatego też pozwalała sobie z nimi na różne gierki. Izabela żyła w niesłychanym luksusie, praktycznie nie musiała się o nic martwić. Uważała, że cały świat jest tylko dla niej, ludzie są tylko na jej usługi a wszystkie zjawiska natury są spektaklem odgrywanym specjalnie dla niej. Podsumowując Izabela była próżną, przyzwyczajoną do luksusów i wszelkich wygód salonową damą, która potrafiła niszczyć mężczyzn nieszczęśliwie zakochanych. Była pusta i nie okazywała uczuć, niczym tytułowa lalka. Izabela była zapatrzona tylko w siebie, przez co stała się zepsuta.