Bezpieczeństwo RP jako stan

Bezpieczeństwo - stan, który daje poczucie pewności i gwarancje jego zachowania oraz szansę na doskonalenie. Jedna z podstawowych potrzeb człowieka to sytuacja odznaczająca się brakiem ryzyka utraty czegoś co człowiek szczególnie ceni, na przykład zdrowia, pracy, szacunku, uczuć, dóbr materialnych. wyróżnia się m.in. -bezpieczeństwo globalne, regionalne, narodowe; -bezpieczeństwo militarne, polityczne, społeczne; bezpieczeństwo fizyczne, psychiczne, socjalne; -bezpieczeństwo strukturalne i personalne. (Źródło: Słownik terminów z zakresu bezpieczeństwa narodowego, Warszawa, AON 2002.) Bezpieczeństwo jest pojęciem używanym do określenia stanu pewności, spokoju i braku zagrożenia.

Bezpieczeństwo - stan, który daje poczucie pewności i gwarancje jego zachowania oraz szansę na doskonalenie. Jedna z podstawowych potrzeb człowieka to sytuacja odznaczająca się brakiem ryzyka utraty czegoś co człowiek szczególnie ceni, na przykład zdrowia, pracy, szacunku, uczuć, dóbr materialnych. wyróżnia się m.in. -bezpieczeństwo globalne, regionalne, narodowe; -bezpieczeństwo militarne, polityczne, społeczne; bezpieczeństwo fizyczne, psychiczne, socjalne; -bezpieczeństwo strukturalne i personalne. (Źródło: Słownik terminów z zakresu bezpieczeństwa narodowego, Warszawa, AON 2002.) Bezpieczeństwo jest pojęciem używanym do określenia stanu pewności, spokoju i braku zagrożenia. Ma ono charakter podmiotowy. Według Abrahama Maslowa jest drugą w hierarchii potrzebą ludzką. Stanowi także podstawową potrzebę grup społecznych i państw. Obejmuje zaspokojenie takich potrzeb jak: istnienie, przetrwanie, całość, tożsamość (identyczność), niezależność, spokój, posiadanie i pewność rozwoju. Brak bezpieczeństwa powoduje niepokój i poczucie zagrożenia. Biorąc pod uwagę źródło tego zagrożenia w nauce wyróżnia się bezpieczeństwo wewnętrzne i bezpieczeństwo zewnętrzne. Bezpieczeństwo wewnętrzne oznacza stabilność i harmonijność danego organizmu bądź podmiotu. Bezpieczeństwo zewnętrzne brak zagrożenia ze strony innych podmiotów lub czynników zewnętrznych. Pierwotnym znaczeniem jest określenie bezpieczeństwa jako stanu: stanu niezagrożenia, spokoju pewności; stanu i poczucia pewności, wolność od zagrożeń, strachu lub ataku. Ponieważ „stan” bezpieczeństwa jest niemierzalny, stąd też kapitalną kwestią w zapewnieniu bezpieczeństwa jest jego postrzeganie przez społeczeństwo i władze państwa. Owo postrzeganie stanu bezpieczeństwa może, w wyniku analizy obiektywnych (uświadomionych) i subiektywnych (nieuświadomionych) aspektów zagrożenia, przybrać w ujęciu szwajcarskiego politologa D. Frei następujące postaci:

  1. Stan braku bezpieczeństwa – wówczas, gdy występuje duże rzeczywiste zagrożenie a postrzeganie tego zagrożenia jest prawidłowe,
  2. Stan obsesji występuje wtedy, gdy nieznaczne zagrożenie jest postrzegane jako duże,
  3. Stan fałszywego bezpieczeństwa ma miejsce wówczas, gdy zagrożenie jest poważne a postrzeganie bywa jako niewielkie,
  4. Stan bezpieczeństwa występuje wtedy, gdy zagrożenie zewnętrzne jest nieznaczne, a jego postrzeganie prawidłowe. Obecnie bezpieczeństwo stało się zasadniczą kategorią, która rodzi szansę na pomyślny rozwój Polski i wypracowywanie dobrej pozycji w jednoczącej się Europie. Wejście naszego kraju do euroatlantyckich struktur bezpieczeństwa zlikwidowało polityczno-militarne osamotnienie lat dziewięćdziesiątych i włączyło nas do stabilnego systemu zbiorowego bezpieczeństwa. Jednakże obok zalet członkostwa w NATO i związanego z tym bezpieczeństwa pamiętać należy, iż za bezpieczeństwo naszego państwa w pierwszej kolejności odpowiadamy my sami. Wbrew pozorom, bezpieczeństwo państwa nie jest stanem, który można osiągnąć nie skupiając się na realizacji innych celów. Jest to jedna z tych wartości, o które należy zabiegać w sposób ciągły - kształtować, modyfikować i adaptować stosownie do zmieniającej się sytuacji zewnętrznej i wewnętrznej. Ów proces ma na celu przede wszystkim zapobieganie zagrożeniom, ale również przygotowywanie kraju do efektywnej egzystencji w warunkach wszelkiego rodzaju kryzysów i wojny, a później efektywnej odbudowy. Polityka bezpieczeństwa narodowego wolnej i demokratycznej Polski cechuje się niezmiennością celów i zasad. Zapewniła wyjątkowy w naszej historii poziom bezpieczeństwa, oparty m.in. na gwarancjach Sojuszu Północnoatlantyckiego. Sytuacja międzynarodowa ulega wszakże dynamicznym zmianom, pojawiają się nowe wyzwania i zagrożenia, których skalę uświadomiły tragiczne wydarzenia w USA z 11 września 2001 r. Podstawowe cele naszej polityki bezpieczeństwa są niezmiennie związane z ochroną suwerenności i niezawisłości Rzeczypospolitej, utrzymaniem nienaruszalności granic i integralności terytorialnej kraju. Polityka państwa służy zapewnieniu bezpieczeństwa obywateli Polski, przestrzegania praw człowieka i podstawowych wolności oraz demokratycznego porządku w kraju, stworzeniu niezakłóconych warunków do cywilizacyjnego i gospodarczego rozwoju Polski oraz wzrostu dobrobytu jej obywateli, ochronie dziedzictwa narodowego i tożsamości narodowej, realizacji zobowiązań sojuszniczych, a także obronie i promowaniu interesów państwa polskiego.

LITERATURA:

  1. Prezentacja pt. Postrzeganie bezpieczeństwa autorstwa dr Janusza Gierszewskiego
  2. Strona www Krzysztofa Liedela
  3. Podstawy Bezpieczeństwa narodowego Polski w erze globalizacji Wyd. AON
  4. Konspekt pt. Istota terminu bezpieczeństwo autorstwa Zbigniewa Kopy