“Kordian” to dramat napisany przez Juliusza Słowackiego w epoce romantyzmu. Tytułowy bohater dzieła w pierwszym i na początku drugiego aktu objawia się jako nieszczęśliwie zakochany romantyk, którego uczuciami bawią się kobiety, widząc w tym własne korzyści. W pierwszym fragmencie Kordian, młody romantyk, rozmawia z Laurą. Początkowo jest smutny i milczy. Kiedy kobieta uśmiecha się do niego “na pół szyderczo”, mówi mu, że znalazła “dziś rano/W imionniku wierszami kartę zapisaną” na której poznała jego duszę. Młodzieniec zawstydza się. Schyla się u jej stóp i w poetycki sposób wyznaje uczucie. Jednak Laura studzi jego zapał i entuzjazm, przypominając mu o owdowiałej matce. Na słowa kobiety Kordian pochmurnieje, a zapytany o powód odpowiada: “zapytaj się drzew, pani, dlaczego w jesieni/Szronem dotknięte noszą liście purpurowe?/To tajemnica szronu”. Laura zdaje się nie rozumieć słów bohatera i proponuje mu zasiadnięcie w alei