W każdej epoce artyści pisali teksty na temat bytu człowieka. Przykładem takich rozważań mogą być np. sonety Mikołaja Sępa Szarzyńskiego oraz Johna Donnea. Poeci w tych utworach ukazują trud ludzkiej egzystencji. Mówią o rozdarciu człowieka, jego tęsknocie i strachu. Artyści ci bardzo się różnią, lecz w ich utworach możemy doszukać się wielu wspólnych elementów. W Sonecie IV ,,O wojnie naszej, którą wiedziemy z szatanem, światem i ciałem`` tematem jest konflikt w którym trwa jednostka zawieszona pomiędzy Ziemią a Niebem - czyli człowiek rozdarty pomiędzy pokusami a obawą potępienia. Podmiot liryczny w tekście Mikołaja Sępa Szarzyńskiego twierdzi, że dobra doczesne to pokusy, które tylko czekająaby pozbawić człowieka szansy na zbawienie. Twierdzi, że ciało jestdomemdla przyjemności, które prędzej czy później miną oraz spowodują upadek człowieka. W tym sonecie ja liryczne twierdzi, że szczęście i bezpieczeństwo zapewni mu Bóg. Prosi go o wsparcie, gdyż tylko to da mu siłę do walki z codziennością. John Donne natomiast ukazuje nam w swoim Sonecie X próbę umniejszenia zjawiska śmierci. Osoba mówiąca w wierszu stara się jąoswoići udowodnić, że wcale nie jest taka straszna w swej nieuchronności. U Johna Donne'a podmiot liryczny twierdzi, że życie doczesne jest nieważne,. Podmiot stara się oswoić, bądź też wręcz ośmieszyć wroga ludzkości. . Osoba mówiąca porównuje śmierć do snu, twierdzi, że stany te różnią się tylko wymiarem czasowym. Nie uważa śmierci za zjawisko straszne i nieuchronne. Śmierć doczesną nazywa ślepym sługą. Wyroki nie zależą od niej, lecz od losu. Nie twierdzi, że śmierć jest wyzwoleniem od ciała i zmysłów, gdyż spowodować to mogą również używki. Ja liryczne uważa, że śmierć nie posiada żadnej nadzwyczajnej umiejętności ani ostatecznie znaczenia. Podmiot dewaluuje życie doczesne na rzecz życia wiecznego. Twierdzi, że to, co jest na ziemi jest stanem przejściowym, funkcjonuje jakopomost` do prawdziwego życia w światłości Boga. ,, powaleni przez Śmierć nie umrą’’, gdyż po śmierci jest życie w którym ona jest już bezsilna, a człowiek żyje bez lęku. Podsumowując oboje poetów w różny sposób przedstawiło bardzo podobną kwestię. Sęp Szarzyński ukazał trud życia codziennego na rzecz szczęścia osiągniętego przy Bogu, natomiast Donne zdewaluował wartość życia przed śmiercią na rzecz tego spokoju i bezpieczeństwa po niej.